Sneijder-watching

Na vijf minuten vond ik al dat hij zich te nadrukkelijk aanbood. Net iets te demonstratief liep hij met beide armen schuin omlaag in de richting van een medespeler die de bal had. Kom maar hier met die bal, sprak zijn lichaam. Zijn net iets te, hoe zal ik het zeggen, zelfbewuste lichaam. Alsof het niemand in die weidse Arena mocht ontgaan dat er werkelijk veel voor te zeggen viel als hij de bal zou krijgen. Steeds wilde Wesley Sneijder de bal, en als ik mij niet vergis meende ik een spoortje van irritatie te zien als hij zich vruchteloos had aangeboden. Een schaduw van miskendheid gleed dan over zijn gezicht. Of vergiste ik mij?

Zo ontrolde zich de interland Nederland-USA voor mijn ogen: een slome oefenpot die turbulente trekken kreeg zodra ik op Wesley Sneijder lette. De meeste internationals deden het rustig aan, maar ‘Wes’ niet. De kleine middenvelder met zijn altijd wat verheven oogopslag liep er gedreven bij. Als een ware entertainer showde hij zijn kunsten, zijn fabelachtige spelinzicht. De Amerikaanse journalisten die ik sprak, vonden hem ‘breathtaking’.

Sneijder benam mij ook de adem, maar dan heel anders. Ik dacht, wat doet hij raar. Moet die man met zijn gedachten niet bij de eerstvolgende wedstrijd van zijn club zijn, zoals de andere toppers in het Nederlands elftal? Alle topspelers kunnen dat: doen alsof ze zich inspannen, maar in werkelijkheid hun snor drukken. (Snordrukker van historisch formaat: Dennis Bergkamp.) Ook voor Sneijder zou het kinderspel zijn: beetje met passjes strooien en het verder voor gezien houden. Hij deed het tegendeel, tot het bittere einde was hij één en al inspiratie. Heel merkwaardig.

Terwijl de Amerikanen om mij heen niet wisten hoe ze het hadden – ‘unbelievable!’ – zat ik me af te vragen of het wel goed zat tussen Wes en de rest. Ja, leuk hoor, deze briljant gekrulde pass waarmee hij een spits ‘voor de keeper’ zette, maar liep hij zich soms te bewijzen? En zo ja, tegenover wie? Misschien is hij onzeker, dacht ik, toen Sneijder het spel weer eens versnelde met een gedurfde steekpass. Hij zal alle verhalen over onmin tussen hem en de selectie wel willen wegpoetsen met een demonstratie van zijn klasse. Ik zag hem schitterend wegdraaien van een tegenstander, als betrof het een belangrijke wedstrijd van Inter Milaan, en dacht: als dat maar goed gaat.

De Amerikanen wisten niets van een verloving met Yolanthe. Ze kenden geen grapjes over een Hummer in Milaan. Ze zeurden niet over de arrogante uitstraling van Sneijder, hadden geen herinnering aan conflictjes met andere internationals. Ze zagen alleen maar techniek en fantasie. Ik zag ze stralen en vond het jammer dat ik een Nederlander was.