Louter lokale delicatessen

Je kunt het zo gek niet verzinnen of je kunt het met een gerecht vergelijken. Verkiezingen ook. Tekenaar Jos Collignon deed dat vanmorgen in de Volkskrant waar je zag hoe in een restaurant de gasten iets kleins krijgen opgediend waar zo te zien een sterke geur van afkomt. De serveerster zet net het tweede bordje neer, met afgewend hoofd en opgeblazen wangen, zoals je doet wanneer je krampachtig niet inademt. De gasten puilogen met beleefde afschuw naar hun bordjes.

Naast de tafel staat zo’n typische opperober met zijn handen op schouderhoogte verfijnde gebaren te maken, terwijl hij met gesloten ogen en een gezicht of hij zaligheden proeft, zegt: „Als amuse: de verrassende smaakervaring van een combi van louter lokale delicatessen – hier en daar subtiel aangezet met de onmiskenbare grondsmaak van een zware wilderssaus” en hij vervolgt in een tweede wolkje „straks als hoofdgerecht: alleen de saus”. Verkiezingsuitslagen lijken inderdaad wel wat op bij elkaar geworpen ingrediënten in een of andere saus, dat heeft Collignon heel goed gezien. In mijn gemeente heeft een nieuwe lokale specialiteit in één keer 18 procent van de stemmen getrokken, wat niet mis is als je ziet dat de twee voormalig grootste partijen, PvdA en CDA op respectievelijk 17 en 19 procent van de stemmen zijn uitgekomen.

Voor een gerecht trouwens een beetje rare samenstelling, drie bijna even grote hoeveelheden. Meestal heb je maximaal twee dingen in gelijke hoeveelheden en één veel kleiner en dan nog wat grut erbij.

Hoewel: niet bij taart. Daar kun je wel eens bijna evenveel boter, als bloem als suiker hebben, al wordt dat wel heel zoet en vet, een soort boterkoek.

Ik vind boterkoek ook eigenlijk geen passend verkiezingengerecht. Bij het wachten op uitslagen en het bespreken daarvan, en we zullen dagenlang niets anders doen op de radio en televisie dan van alles en nog wat interpreteren op alle mogelijke manieren, hoort eerder een borrel of een biertje dan een gerechtje in een rare saus. En borrelnoten natuurlijk. Borrelpraat kan heel leuk zijn, maar je moet er wat bij te knabbelen hebben.

Ik las eens dat iemand over nootjes bij de borrel schreef ‘onze nationale ondeugd’. Het is waar dat je makkelijk te veel noten eet als je eenmaal aan het borrelen slaat, maar de combinatie is zo goed. Het gaat er alleen maar om je te beheersen, net als bij het bijbehorende geklets.

Hoe dan ook. Deze extra aantrekkelijk gemaakte noten zijn smakelijker dan de voorgesmaakte noten uit een zakje en ze maken een borrel meteen meer tot iets bedoelds – een klein werkje doen voor bij de borrel geeft iedereen het gevoel dat het op een fijne manier avond is geworden. Er zijn ook andere variaties mogelijk, met komijn en koriander bijvoorbeeld en zonder rozemarijn, maar deze is heel geweldig lekker. En je hoeft er je belangrijke politieke analyses amper voor te onderbreken.

Borrelpraatnoten

  • 250 g cashewnoten, ongezouten
  • 1 tel gemalen chilivlokken
  • 1 takje rozemarijn
  • 1 tl gele basterdsuiker
  • ½ tl zout
  • 1 dessertlepel arachideolie

Hak de rozemarijn, alleen de naaldjes, fijn. Rooster de noten (het kunnen ook heel goed gemengde noten zijn) een minuut of drie, vier in een koekenpannetje. Zet het vuur uit en strooi de suiker, het zout, de rozemarijn en de chilivlokken over de noten. Laat alles aan elkaar plakken door 1 dessertlepeltje olie toe te voegen en goed te roeren.

Laat de noten afkoelen – warme noten zijn zacht en dat is niet lekker – en doe ze in een kom.