Aardbeving voor elke generatie

In Chili kent elke generatie haar eigen aardbeving of een andere natuurramp – en een eigen politiek bestel, van socialisme tot militaire dictatuur. „Natuurrampen zitten in de genen van de Chileen”, zegt Manuel Antonio Garretón, Chili’s bekendste socioloog. „Wij zijn kinderen van aardbevingen en politiek.”

Maar de grootschalige plunderingen in de stad Concepción tekenen volgens Garretón de verandering in de Chileense samenleving. De solidariteit van vroeger is verdwenen. Chili is een individuele consumptiemaatschappij geworden, één grote egocentrische realityshow. „Opstaan als natie na een natuurramp kan alleen als je dat doet als gemeenschap. En dat gebeurt nu niet meer”, zegt de socioloog.

Wat is gebleven, is de angst voor het natuurgeweld – die is nog steeds zichtbaar in de moderne Chileense cultuur. Zo beschrijft auteur Isabel Allende in haar memoires Mi País Inventado (2004) dat Chili zal verdwijnen, bedolven onder zee of lava.

Zelfs Charles Darwin beschreef al de ruïnes van Concepción na de aardbeving in 1835. Het besef dat zo’n verwoesting zich in drie minuten tijd kon voltrekken, vond de jonge bioloog „most wonderful”.

Aardbeving: pagina 5