Wat betékent 'Jij Ik Wij SP' eigenlijk?

Ik loop al dagen met Agnes Kant in mijn hoofd, en dat maakt me moe. Het komt niet door haar opmerking dat Geert Wilders gevaarlijker is dan moslims, want dat wist ik allang. Het komt door haar aanstekelijke lied ‘Jij Ik Wij SP’.

Zoals ze bij de SP vaker doen, hebben ze voor de verkiezingscampagne een clipje gemaakt om het socialistische gedachtengoed uit te dragen. In het clipje danst Agnes Kant in het rond op hele kleine gympjes en in een klein, strak broekje en zingt daarbij alsmaar ‘Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP, Jij Ik Wij SP’. Ze draagt ook een smalle, rode stropdas.

Het knappe aan het lied is niet de tekst (want wat betékent ‘Jij Ik Wij SP’ eigenlijk?) maar dit: iedereen die het hoort, heeft het automatisch minstens een week fulltime in zijn hoofd. Soms sta ik bij Albert Heijn af te rekenen, en dan betrap ik mezelf erop dat ik, best luid ook, ‘Jij Ik Wij SP’ aan het hummen ben. Of ik word ’s nachts wakker en het eerste wat er in mijn hoofd opkomt, is ‘Jij Ik Wij SP’. Pas daarna bedenk ik dat ik weer eens moet kijken of mijn baby nog ademt.

Andere mensen in mijn omgeving hebben ook last van het lied. Ik ken zelfs een Engelstalige vrouw die het aanhoudend zingt.

En dat is niet het ergste. Steeds als ik het zing, zie ik daarbij een dansende Agnes Kant voor me. Agnes op haar kleine gympjes, die met haar pezige lichaam houten dansbewegingen maakt en bij het woord ‘SP’ haar handen als een toetertje om haar mond zet.

Als dat nou een blije dans zou zijn, was het niet erg. Maar ik zie een vrouw die eigenlijk meer van hardlopen houdt dan van dansen. Ik zie een vrouw die van een reclamebureau heeft gehoord: jij moet dansen en lachen, dat is goed, want dat geeft je een menselijk en sociaal gezicht.

Maar ik zie geen menselijk gezicht. Ik zie iemand die tegen haar zin een dans doet. Met een rare glimlach op.

Jan Marijnissen had dat dansje nooit gedaan, denk ik. Die had de jongen van het reclamebureau een vriendelijke klap op zijn schouders gegeven, even gelachen om het idee, en dan gezegd, met zijn aimabele zachte g, dat dit niet ging gebeuren.

Of hij had het wel gedaan, maar in zijn geval was dat knullige gedans dan juist charmant. En dat is de tragiek van Agnes Kant.