Vastgevroren wissel

Al zijn de Winterspelen afgelopen, u hoeft er nog altijd geen seconde van te missen. In onze plattelandsstudio, ook wel ‘Ons Baggerplaatsje’ genoemd, ontvangen we vannacht niemand minder dan Ron Mulder. Welkom Ron. U behoeft waarschijnlijk geen introductie bij de luisteraars van Meniscus & Co, maar stelt u zich eens voor.

„Juist. Ik ga mezelf natuurlijk niet op de borst timmeren. Een gezaghebbende columnist omschreef me als ‘een aardige man met een verstandige kijk op schaatsen, met bovendien een scherp oog voor commercie’.”

Geloven we graag. Een andere columnist noemde u een mallotige visionair.

„Omdat ik, de subtiele zaakwaarnemer van Sven, in een bijzonder chic hotel een soort privé-Holland Heineken Huisje had ingericht met de veel beter klinkende naam Champions Bar die helaas niet meer wilde vollopen nadat een mallotige coach met een blindenstok voor een wisselstoring had gezorgd waar de NS nog een puntje aan kan zuigen?”

Over Sven en Gerard komen we straks te spreken. Laten we ons focussen op de vastgevroren wissel in úw hoofd. U wilt de Winterspelen naar Nederland halen.

„Dit kan ik u vast zeggen, zonder visioenen blijft dit land een bier zuipende veenkolonie waar geconserveerde lijken de scepter zwaaien.”

U bent een man met een missie, als ik het goed begrijp?

„Wij zijn een land van baggeraars; en ik ben de koning van de modderspuit.”

Spuit elf, toevallig?

„Ik verzeker u dat u het nog gaat meemaken: de Olympische Winterspelen sleep ik hoogstpersoonlijk de Flevopolder binnen.”

En dat terwijl prins Willem-Alexander publiekelijk de Amsterdamse kandidatuur van de Zomerspelen bagatelliseert.

„Een lieve gozer, onze prins, een lekker wijf heeft hij ook, maar als zaakwaarnemer zou hij allang op de fles zijn.”

U wilt een berg van ongeveer een kilometer opspuiten. Wie gaat dat betalen?

„Wij gaan niet de hoogte in, we graven een gat van een kilometer diep. U bent duidelijk geen visionair.”

Ja, en anders maken we er gewoon de eerste wii-Winterspelen van. Kan brokkenpiloot Van Calker gewoon in zijn bob blijven zitten. Iets anders. Als zaakwaarnemer van Sven moet u met de pest in uw lijf rondlopen.

„Met de visionaire pest, wel te verstaan. Dat grapje met de wissel heeft Sven een dikke miljoen gekost. Een beetje zaakwaarnemer krijgt dat verlies wel weer omhoog gepompt. We zullen hem uitkleden, Kemkers. De zaak van de eeuw wordt het.”

Sven en Gerard konden snel weer door één deur. U gaat een wig tussen hen drijven?

„Een wig, een wig, what’s in a name.”

Kemkers is de hemel in geprezen om zijn beschaafde mea culpa.

„Geen visionair, die jongen. Wie bekent er nou openlijk schuld! Onze zaak is al gewonnen. We gaan de beschaving er eens elegant uit baggeren.”