Niemand scat zoals u

U waakt al jaren over mij, Ella Fitzgerald. Door winters en verwondingen, door tsunami’s van verdriet. Altijd was u daar om mij op te rapen, om mij omhoog te zingen.

En als ik al blij wás, dan bevestigde u mijn vreugde. U doet een mens geloven dat zijn bestaan niet enkel is overgeleverd aan vergankelijkheid en willekeur, maar ook aan iets wat door u wordt vertegenwoordigd.

‘Levenslust’, zou dat kunnen heten. Uw stem rolt en fladdert over drie octaven, is rauw en zuiver tegelijk, even buigzaam als juist, altijd raak.

U scat als geen ander en imiteert hele orkesten, bij voorkeur de hoorn. Uw stem schaterlacht om de kosmos, doordringt het geheel met het grootste gemak.

Het is niet zo origineel om van u te houden. Niet iedereen krijgt de bijnaam ‘The First Lady of Song’.

Marilyn Monroe zorgde ervoor dat u als eerste Afro-Amerikaan in de Mocambo kon optreden. Als wederdienst ging uw platinablonde vriendin er elke avond aan een tafeltje zitten. Omdat zij van u hield.

U steunde organisaties die zich ontfermden over moeilijke jeugd, omdat u dat zelf ooit was.

Een barricademens viel u overigens niet te noemen. Terwijl Billie Holiday haar ijzingwekkende Strange Fruit zong, had u het vrijwel altijd over de liefde.

Of over het verliezen van een geel mandje, zoals in uw doorbraaknummer A-Tisket, A-Tasket.

Het was u om die stem te doen, een geschenk van God. ‘I sing like I feel’, zei u, en volgens mij voelde u zich in 1966 tijdens ‘Duke and Ella live at the Côte d’Azur’ beter dan ooit.

Wat u daar doet met Mack the Knife doet vermoeden dat u God bént.

Zeker bent u de vleesgeworden American Dream. En u had veel vlees, als jonge vrouw, vlees waar u zich om geneerde.

U noemde zichzelf ‘geen glamourgirl’, maar ik vind u prachtig. Ik heb laatst in mijn eerste lange toneelstuk nog een persoonlijke fantasie over u verwerkt.

Op trieste dagen wil ik dat u, in een galajurk ter grootte van een iglotent, charmant en moederlijk op mij af loopt.

Dat u mij met uw begrijpende hertenogen aankijkt, mij tegen uw malse schouder aandrukt en mijn haar streelt.

‘Ooowww baby’, zou u grommen. ‘Ooowww Ella’, zou ik antwoorden en ik zou met volle overtuiging uw omvangrijke middel omklemmen.

Misschien hebt u Marilyn ooit zo omhelsd.