Black Box Revelation is bijna groots

Pop The Black Box Revelation. Gehoord: 1/3 Paradiso, Amsterdam. Herhaling: 3/3 Merleyn, Nijmegen. ****

Als Jan Paternoster gitaar speelt, klinkt hij als een slaggitarist, solo-gitarist en bassist in één. Zet daar een drummer naast en je hebt een band.

Paternoster en drummer Dries Van Dijck stapten als The Black Box Revelation in de voetsporen van hun helden Black Keys. Ze vieren al sinds het verschijnen van de debuut-cd Set Your Head On Fire (2007) triomfen in vaderland België en zelfs in het voor buitenlandse bands als ontoegankelijk bekend staande Engeland.

Op de onlangs verschenen tweede cd, Silver Threats, staat een aantal sensationeel strakke en hecht gespeelde nummers. Live worden de liedjes met discipline uitgevoerd, zo bleek maandagavond in de uitverkochte bovenzaal van Paradiso, Amsterdam.

Oorverdovend ook – bij een bijna constant geluidsniveau van 108 decibel waren oordoppen onontbeerlijk.

Hoe pijnlijk ook, dat volume had een functie: dit is muziek die tegelijk tergt en koestert.

De swingende melodieën die verwijzen naar de Rolling Stones ten tijde van Exile On Main Street (’72), worden geschraagd door Paternosters gitaarspel, dat op magische wijze meerdere stijlen tegelijk levert: zoete loopjes en grommende klanken die als boze honden naar je broekspijpen lijken te happen.

Van Dijck weerstaat de neiging om net zo druk te drummen; met grote gebaren, soms met handen in plaats van stokken, speelt hij een spaarzaam soort oerdrums.

Ook Paternoster laat soms de soberheid toe. Dan speelt hij lange tonen en zingt afwisselend met jankende falsetstem, en met macho motorrijders-aplomb, zoals in Here Comes The Kick.

Het enige dat dit tweetal van grootsheid afhoudt is de soms ingehouden presentatie. Zo was het jammer dat Paternoster zijn solo’s gebogen op de vloer van het podium speelde en daardoor voor een deel van het publiek onzichtbaar bleef.