Wij zijn er om Hem te eren

In: Gezamenlijke kerkdienst in de aula van het Etty Hillesum Lyceum in Deventer Aanwezig: Vierhonderd mensen Dienst: kerkdienst

Goed, het is een in Nederland unieke samenwerking van de Christelijk Gereformeerde Kerk, de Gereformeerde Kerk Vrijgemaakt en de Nederlands Gereformeerde Kerk. Maar in de aula van het Etty Hillesum Lyceum in Deventer, waar de zondagse diensten worden gehouden, merk je daar natuurlijk niets van.

Het is een aula als alle andere: bakstenen muren waarop ingelijste tekeningen van leerlingen, tl-buizen, donkergroene plastic stoelen, tafels langs de kant met daarop stapels overjassen, een kast met sporttrofeeën, snoepautomaten. Maar behoorlijk vol mensen, op deze regenachtige zondagmiddag. Wel vierhonderd. Heel veel jongeren: het is alsof ze door de week hier ook al zitten, maar dan om andere redenen.

Er wordt gezongen, op het podium spelen drie gitaristen. Na het gezamenlijke gebed leest een vrouw uit Exodus 15: 1-21. En dan Exodus 40: 34-38. Ze heeft een mooie stem, maar het is altijd raadselachtig waarom uit de bijbel, of uit welk heilig boek dan ook, wordt voorgelezen, in deze tijd. Men kan het toch ook zelf lezen? En als de schriftlezing is afgelopen volgt geen exegese, geen interpretatie, geen discussie. In plaats daarvan verschijnen teksten op het scherm met eenvoudige zinnen als ‘Groot is de Heer’, ‘Erken de Heer’, ‘Buig u voor de Heer’.

In deze ruimte zullen ze het door de week over andere dingen hebben: over Descartes, Pythagoras, er zal gegoogled worden en getwitterd. Maar nu buigt men even voor de Heer.

De preek heeft als onderwerp: de kerkdienst. De jongeren op de achterste rijen zijn modieus gekleed, sommige jongens dragen een oorbelletje, hier en daar zijn er verliefde koppels. Zouden ze het onderwerp spannend vinden? „De kerkdienst is de officiële ontmoeting met de Heer”, zegt de predikant. „Je komt naar de dienst met al je nood en leed uit het dagelijkse leven, om hier troost te vinden bij God. En die krijg je. Misschien. En misschien ook niet”, zegt de man achter de katheder. En dan volgt, na een veelbetekenende stilte, de clue: „De kerkdienst is er niet om jou troost te bieden, de kerkdienst is er om Hem te eren.”

Ik kijk naar de jongeren om te zien of ze verrast zijn. Geen spoor. Waarmee de vraag rijst waarom ze hier zijn. De man achter de katheder spreekt niet razend boeiend. Eerder monotoon en ietwat nasaal. Er zullen leraren zijn op deze school die het beter doen.

Het onderwerp klonk ook niet bijster opzienbarend, hoewel ik de wending zelf niet zag aankomen. Ik heb de neiging te denken dat God er is voor ons. Fout. Het is andersom.

Maar waarom blijven de jongeren hier zitten, op hun zondagmiddag? Ze hadden kunnen gamen, ook in Deventer zullen ze Xboxen hebben, ze hadden kunnen biljarten in kroegen of op bed liggen luisteren naar hun mp3 spelers.

Er wordt weer gezamenlijk gezongen. Eerst onder begeleiding van een orgel, een tamelijk ernstige, bijna droevige melodie. Daarna komen weer de drie jongens met hun gitaren en volgt een vrolijk nummer. Snel en ritmisch, de slaggitarist speelt dolenthousiast en de jongeren beginnen op hun stoelen te swingen. Dit is een succesnummer. Maar dan vervolgt de man achter de katheder zijn praatje.

Sommige jongeren zitten gewoon te suffen, op het randje van het knikkebollen. Anderen beginnen met elkaar te praten, op fluistertoon.

De man op het podium zal het geroezemoes wel niet opmerken, daarvoor is de aula te groot, maar hij zegt op een bepaald moment dat als we de Bijbel lezen, we dat eerbiedig moeten doen.

Ik zie twee jongens hun vuisten tegen elkaar stoten, alsof ze het ergens hartgrondig mee eens zijn. Maar het zal niet te maken hebben met wat de man net zei.

Reacties en suggesties naar ramdas@nrc.nl