Ook nog een kop soep

Ontzettend rare post krijg je toch soms. Een ‘Officiële prijskennisgeving’ rolde zomaar de bus in, die mij nu eens niet beloofde dat ik 10 miljoen kon winnen als ik maar het winnende nummer in zou sturen of iets dergelijks, nee, mij is reeds een prijs toegekend en ik kreeg de datum en de tijd en de plaats opgegeven waar ik mijn prijs zou kunnen afhalen. Als ik mijzelf als ‘echtpaar/paar’ wist te presenteren zou ik ‘ter plekke’ ‘1 espressokoffiezetapparaat’ ontvangen, kwam ik ‘als dame’ dan zou mij een ‘5-delige keukenhulp’ ten deel vallen en mocht ik ‘als heer’ verschijnen dan zal men mij verblijden met een ‘35-delige gereedsschapsset’. Het is nog niet eens zo makkelijk kiezen in welke hoedanigheid ik mij op de ‘gezellige winter prijsoverhandiging’ zal melden. Ik krijg ook ‘een lekkere kop soep’ (‘Eet smakelijk!’). Tot slot vermeldt het programma: „Na deze bijzondere dag wensen wij u het beste!”

Wie zou dat willen missen.

Geen idee van welke organisatie dit alles afkomstig is, men noemt zich ‘uw Reserveringskantoor’.

Nu mag ik er niet aan denken dat ik ineens met een espressoapparaat opgescheept zit – waar moet je zo’n ding laten. Een 5-delige keukenhulp spreekt al evenmin tot de verbeelding. Eén van de zwaarste opgaven is juist je keuken van zo min mogelijk keukenhulpen te voorzien en heel streng te zijn op wat je nodig hebt.

Een keukenmachine vind ik wel tamelijk onmisbaar, maar lang niet alle onderdelen daarvan zijn erg dringend. Toch moeten de weinig gebruikte delen ook allemaal min of min ordelijk in laden worden gestald.

Op plaatjes van keukens hebben mensen altijd decoratieve reeksen potten of mooi gestapeld servies op planken staan en een la van een ladenfabrikant bevat bij wijze van voorbeeld altijd allemaal doosjes van dezelfde grootte plus nog wat nette messen in een slimme messenvasthouder. Fabrikanten denken er nooit aan dat je binnen de kortste keren zevenduizend plastic bakjes hebt van allemaal verschillende maten met ook allemaal verschillende maten dekseltjes en dat die bakjes door je laden gaan slierten en hun dekseltjes afwerpen op rare momenten en zeer geheime plaatsen zodat je als je iets in wilt vriezen wel bakjes hebt, maar geen bijpassende dekseltjes.

En ik denk daaraan omdat ik heerlijke gehaktballen overhield en toen geen dekseltje kon vinden. Dus toen heb ik ze de volgende dag bij de borrel opgemaakt – eigenlijk wél zo’n goed idee. Jordanees gehakt is het volgens een kookboek dat ik heb (The Dutchman’s kitchen van Dirk-Jan Zonneveld) , en volgens een ander kookboek is het Chinees gehakt. Met garnalen erin. Volgens mij is het gewoon superlekker, en je kunt het maken met geheel verantwoorde ‘pink oregon shrimps’ die bij Albert Heijn in de diepvries liggen met MSC-keurmerk.

Snijd de garnalen fijn. Kneed het gehakt met de fijngesneden ui, de gehakte peterselie, royaal versgeraspte nootmuskaat, royaal peper en zout en de garnalen goed door elkaar en vorm er ballen van.

Bak die in de olie in een koekenpan met een hoge rand en schenk er, als ze aan alle kanten bruin zijn, een scheutje bouillon bij, of water met een beetje bouillonpoeder of een maggiblokje. Zachtjes laten sudderen tot het gehakt gaar is. Opeten met spitskool bijvoorbeeld, of met sperziebonen. Of bij de borrel.