Nabeschouwen

Een populair tijdverdrijf op vooral de televisie is dezer dagen de snelle nabeschouwing van een verkiezingsdebat.

De deskundigen schuiven gretig aan om ons uit te leggen wie het debat wel of niet heeft gewonnen en waarom. Ze proberen daarbij een soort natuurlijk gezag uit te stralen en sommigen hebben ook echt verstand van politiek, maar toch hebben hun argumenten altijd iets willekeurigs: wie het tegenovergestelde wil beweren, heeft óók gelijk.

Ook na het verkiezingsdebat van gisteravond in EénVandaag klonken in programma’s als De Wereld Draait Door en Nova weer de bekende subjectieve geluiden.

„Bos begon goed!”

„Maar daarna liet hij zich toch weer op de helft van Wilders lokken.”

„Kant had nooit de Tweede Wereldoorlog erbij mogen halen.”

„Pechtold praat zo onduidelijk.”

„Wilders is een briljante debater.”

„Bos had niet over Hero Brinkman moeten beginnen. Hij werd te kwaad.”

Ad infinitum.

Deze vorm van commentaar is afgekeken van de populaire voetbalnabeschouwingen op de televisie. Elke week worden er hele uren volgepraat over het topvoetbal door deskundigen als Johan Derksen, Hugo Borst, vader en zoon Mulder, Ronald Waterreus en Co Adriaanse.

Vaak gaat het er geanimeerd aan toe, want zij zijn, als echte voetballers, op elkaar ingespeeld en weten wat de kijker van hen verwacht.

Daarom is mijn voorstel dat zij voortaan ook de politieke nabeschouwing voor hun rekening nemen. Bij DWDD is daar gisteren trouwens al een begin mee gemaakt, want ook Jan Mulder nam deel aan de discussie met de politieke deskundigen Felix Rottenberg en Jack de Vries. Wat maakt het uit? Het is toch subjectiviteit wat de klok slaat, en zeker als je zo’n gepatenteerde spindoctor als De Vries aan tafel zet.

Bovendien begint ook de Nederlandse politiek steeds meer te lijken op een ordinair voetbalwedstrijdje met geniepigheden, ‘schwalbes’ , trappen onder en boven de gordel en vijandige spreekkoren vanaf de tribune. Als het erop aankomt hebben Derksen en Adriaanse daar meer verstand van dan Rottenberg en De Vries. De rubriek Elleboog van de week, helaas afgeschaft bij Studio Voetbal, zou zonder enige moeite kunnen worden overgeplant naar de politieke nabeschouwing.

„Die opmerking van Kant over de oorlog was dat geen elleboogje?”

„Voor mij wel. Eigenlijk had het debat op dat moment gestaakt moet worden.”

„Vond ik niet. Ze zei dat Wilders alleen maar zondebokken zoekt en dat de geschiedenis heeft bewezen dat dat gevaarlijk is. Dat klopt toch?”

„Laten we het over een andere elleboog hebben: Wilders die de PvdA de Partij van de Arabieren noemt.”

„Leuke vondst. Moet kunnen. Geen elleboog.”

„Rode kaart!”

„Bos miste een kans. Hij had Wilders moeten wijzen op die trein met 600 Utrechtse antisemieten die Cohen zondag terugstuurde. Daar was vast geen Arabier bij!”

„Ik heb een beter voorstel. We sturen ál die politici naar huis, we benoemen Johan Cruijff tot premier en Louis van Gaal tot minister van Buitenlandse Zaken, Guus Hiddink krijgt Defensie en Adriaanse mag op Integratie omdat hij het meeste verstand heeft van Arabieren.”

„En wie krijgt de rol van Wilders als bad guy?”

„Wesley Sneijder.”