Sidney Crosby bezorgt Canada perfecte finale

De Winterspelen kregen gisteravond laat voor gastland Canada het gedroomde slot. Aan de hand van Sidney Crosby veroverden de ijshockeyers de gouden medaille.

Met een oorverdovend gejuich sloot Canada zijn ijshockeyteam gisteren in de armen. De golden goal van Sidney Crosby, in de verlenging van een bloedstollende finale tegen de Verenigde Staten (3-2), betekende voor het thuisland de perfecte apotheose van een ongekend succesvol olympisch optreden.

De spectaculaire olympische afsluiting, waarin Canada voor de achtste keer olympisch kampioen werd in de nationale sport, schonk het thuisland de veertiende medaille van ‘Vancouver’. Nooit be haalde een organiserend land zoveel gouden medailles bij de Winterspelen als Canada in Vancouver.

Waren de media na de eerste olympische week nog cynisch over de sobere resultaten van het sportieve miljoenenprogramma ‘Own The Podium’, uiteindelijk eindigden de Canadezen met overmacht op de bovenste plaats in het medailleklassement.

De ijshockeyklassieker in de indrukwekkende Canada Hockey Place, waar alle Canadese medaillewinnaars zich hadden verzameld voor het olympische slotfeest, was het startsein voor een spontaan Canadees carnaval dat de stad nog lang zal heugen. Van alle gouden medailles was dit de prijs die Canada boven alle andere moest halen, zo was de spelers de afgelopen maanden ingewreven.

De finale zelf zal, volgens fans op de tribune, terechtkomen in een rijtje klassiekers, niet ver achter het ‘Miracle on Ice’ van 1980 (Lake Placid) toen de VS de Sovjet-Unie wist te verslaan.

En er was een speciale ijshockeyer voor nodig die de beslissing kon forceren in de ‘het belangrijkste hockeyduel ooit’, zoals een Canadese krant had aangekondigd. Uitgerekend ‘Sid the Kid’ Crosby, jaren geleden al uitgeroepen tot opvolger van de legendarische Wayne Gretzky, kroop na 7 minuten en 40 seconden in de extra tijd eindelijk uit zijn schulp en schoot zijn moeizaam spelende ploeg met een flitsende polsbeweging naar het olympisch goud.

Daarmee kwam een jongensdroom uit voor de 22-jarige Crosby die, hoe jong hij ook is, nu al bekend staat als een man van beslissende momenten. Veel kreeg het Canadese publiek niet van hem te zien in Vancouver, maar juist in de finale was hij koelbloedig genoeg om het verschil te maken.

Veel had het overigens niet gescheeld of de geschiedenis had Crosby heel anders beoordeeld. Drie minuten voor het einde van de reguliere speeltijd kreeg de jonge sterspeler bij een krappe 2-1 voorsprong de kans zich onsterfelijk te maken toen hij moederziel alleen opdook voor de Amerikaanse keeper Ryan Miller, die later werd uitgeroepen tot beste speler van het toernooi. Waar zijn ploeggenoten Jonathan Toews en Corey Perry eerder wel hadden raakgeschoten, sloeg Crosby volledig over de puck heen.

Zijn misser, voor het oog van zijn helden Gretzky en Mario Lemieux, bleek het begin van een dramatisch slot. De Amerikanen hadden anderhalve week geleden al laten zien dat zij tenminste gelijkwaardig waren aan hun Canadese NHL-broeders, toen ze het onderlinge groepsduel sensationeel met 5-3 hadden gewonnen.

In de kolkende Canada Hockey Place was Team USA gisteren minder doeltreffend, maar wel vechtlustig en gevaarlijk. Terwijl het Canadese publiek joelend op de banken de laatste minuut van de wedstrijd aftelde schoot de Amerikaanse aanvaller Zach Parise van dichtbij raak: 2-2. Canada was 24,4 seconden van het goud af geweest, maar moest zich nu opladen voor overtime. Dat werd het moment voor Crosby om zijn naam definitief te vestigen, na zijn eerdere succes als aanvoerder van Stanley Cup-winnaar Pittsburgh. Zelfs Gretzky, The Great One, lukte het niet als speler olympisch kampioen te worden. „Elk kind droomt van zo’n kans”, zei Crosby. „In Canada is dit de kans van je leven. In je jeugd droom je hier duizend keer van. Het is ongelooflijk als het dan uitkomt.”

De Amerikanen waren trots op hun prestatie, maar ook ontgoocheld omdat het verschil met Canada veel kleiner was dan aangenomen. „Dit was de belangrijkste wedstrijd die wij ooit hebben gespeeld. Dan is dit vernietigend”, zei verdediger Jack Johnson.

Terwijl de Canadese ijshockeyers in het stadion in een rood-witte zee van Maple Leaf-vlaggen werden toegejuicht met toeters en koeienbellen, klonk buiten het onafgebroken getoeter van auto’s, bussen en vrachtwagens. Eindelijk was de schande van de zevende plaats in Turijn (2006) uitgewist, eindelijk was de olympische titel weer waar hij volgens de Canadezen thuishoort getuige de ontelbare spandoeken met ‘Hockey is Canada’s Game’ en ‘Our Game, Our Gold’.

Uren na de finale zongen de ijshockeyfans op straat, in winkels, cafés en op de metrostations nog hun volkslied, O Canada. Op informatiepanelen boven de perrons van de Sky Train werd een speciale ‘Transit Alert’ uitgevaardigd: ‘We won gold’, luidde de boodschap aan de feestende reizigers. Binnen enkele uren was in de winkels van Vancouver geen ijshockeyshirt met rugnummer 87 meer te vinden. ‘Syd’ Crosby maakte zich vannacht onsterfelijk, zoals het een held betaamt.