Met een beetje hulp van Tomba

Skiër Giuliani Razzoli won zaterdag de olympische slalom. Daarmee redde de Italiaan de eer van een trotse sportnatie. Skiland Oostenrijk beleefde catastrofale Winterspelen.

Whistler, 1 maart. - Alsof hij zelf opnieuw olympisch kampioen was geworden, zo uitbundig begroette Alberto Tomba zaterdag de overwinning van zijn landgenoot Giuliani Razzoli op de slalom bij de Winterspelen in Vancouver. De oud-skiër vergat even zijn verplichtingen voor de Italiaanse televisie, maakte een vreugdesprong en stak zijn armen triomfantelijk in de lucht. Net als 22 jaar geleden in Calgary, toen Tomba als laatste Italiaanse skiër op dezelfde discipline olympisch goud won. De oud-kampioen begroette in eigen persoon de nieuwe.

Alsof Tomba de race van zijn 25-jarige landgenoot zelf geregisseerd had, zo analyseerde hij na afloop met aplomb diens wedstrijd. Volgens Tomba had Razzoli zijn medaille mede te danken aan zijn advies. „Ik heb hem tussen de runs in een sms’je geadviseerd zijn hoofd erbij te houden. Die jongen stond onder enorme druk. Ik zei: ‘Houd je ogen goed open, wees snel en meedogenloos.’ En hij deed het. Prachtig, prachtig.”

De emotie van Tomba kwam recht uit zijn hart en was mogelijk nog intenser dan die van Razolli. Gezien beider temperament niet zo verwonderlijk. De streekgenoten en vrienden zijn elkaars tegenpolen. In tegenstelling tot de expressieve Tomba is Razzoli rustig en ingetogen. Behalve op ski’s, dan benadert Razzoli de technische kwaliteiten van Tomba. Hij slalomt vooral uit zijn heupen, aangedreven door een soepele cadans van enkels en knieën. De ideale techniek voor de slalom, vooral op de zachte sneeuw van de Dave Murraypiste in Whistler.

Voor Razzoli is Tomba zijn grote voorbeeld en de man die hem heeft geïnspireerd te gaan skiën. Want voor iemand uit de regio Emilia-Romagna – de streek van de parmaham en de lambruscowijn – met Bologna als hoofdstad, is die stap minder vanzelfsprekend dan voor skiënde kinderen uit Zuid-Tirol, de Duitstalige regio die aan Oostenrijk grenst. Uit die streek komen traditiegetrouw de meeste Italiaanse skiërs.

Maar Razzoli, grootgebracht in een dorpje in de Apennijnen, is een natuurtalent, wiens doorbraak al enige jaren geleden was verwacht. Zijn prestaties waren echter omgekeerd evenredig aan zijn kwaliteiten. Razzoli skiede dusdanig onstuimig dat hij zelden de finish haalde. Pas vorig jaar lukte het hem controle over zijn temperament te krijgen. En prompt kwamen de resultaten, met als uitschieters twee podiumplaatsen bij wereldbekerwedstrijden. Die ontwikkeling zette Razzoli door met zijn eerste wereldbekerzege, begin januari in Zagreb, en de derde plaats in Kitzbühel.

Alsof hij nooit onbesuisd is geweest, zo beheerst werkte Razzoli zaterdag de slalom af. Met flair, maar vooral zelfbewust en evenwichtig skiede hij twee voortreffelijke runs. Waar gereputeerde skiërs als Bode Miller, Manfred Pranger, Felix Neureuther en Ted Ligety vielen of een poortje misten, bleef Razzoli fier overeind. Zijn snelste tijd in de eerste run consolideerde hij in de tweede met de eerste gouden medaille voor Italië deze Winterspelen als resultaat. Zo redde de man die vier jaar geleden bij de Spelen in Turijn nog een voorskiër was in Vancouver de eer van een trotse sportnatie.

Dat kan niet gezegd worden van Oostenrijk, dat bij het alpineskiën voor zijn doen catastrofale Winterspelen beleefde. Het skiland bleef in Vancouver bij de mannen voor het eerst in de olympische geschiedenis zonder medailles. Het moet gezegd, het zat de Oostenrijkers deze Spelen met drie vierde plaatsen, twee vijfde plaatsen en één zesde plaats ook niet mee. De verantwoordelijken bij de Oostenrijkse skibond (ÖSV) hamerden daar ook gretig op, in de wetenschap dat ze op een kritische thuiskomst uit Vancouver kunnen rekenen.

Peter Schröcksnadel, de machtige ÖSV-voorzitter, wilde zaterdag van geen crisis weten. Getergd: „Over alle skidisciplines hebben we zestien medailles gewonnen, maar alleen bij alpineskiën niet. Ik zie dat als domme pech. Zoals vandaag met Benjamin Raich, die vijfhonderdste seconde verwijderd blijft van een bronzen medaille. Heeft hij het dan slecht gedaan? Het heeft onze alpineskiërs tegengezeten, dat is alles.

Bovendien waren de omstandigheden in Whistler de afgelopen twee weken in het nadeel van de Oostenrijkse skiërs. De pistes waren doorgaans zacht en vochtig. En niet ijzig, waar de Oostenrijkers op hadden gerekend. Met dat oogmerk hadden zij in de aanloop naar Vancouver getraind op de harde ondergrond in het Canadese Sun Peaks. Een misrekening die ze tijdens de Winterspelen duur is komen te staan.

Razolli had vanzelfsprekend geen boodschap aan de Oostenrijkse frustraties. Hij genoot met volle teugen van zijn moment of glory. Evenals de Kroaat Ivica Kostelic, die zilver won. Maar vooral de Zweed Andre Myhrer, die vanaf de tiende plaats in de tussenstand als snelste de tweede run aflegde en die prestatie beloond zag met een bronzen medaille.