Het is niet makkelijk goed

Nu daar zag je het eens. Het is nooit goed. In het magazine van deze krant werd afgelopen zaterdag het verslag afgedrukt van een gesprek over allerlei biologische waren met vier deskundigen, een chefkok, een landbouwkundige, een psycholoog en een marktonderzoeker. Het resultaat was ontmoedigend: wat je ook doet, er is altijd iets verkeerd aan. Wie rekening houdt met dierenwelzijn is niet per se goed bezig voor het milieu. Wie biologische rucola eet is bepaald nadelig bezig voor zijn portemonnee, want omgerekend naar de kiloprijs betaal je dan 30 euro – prijs trouwens in het geheel niet voorbehouden aan biologische sla, sinds de gemengde sla zijn of haar intrede deed zijn we gewend aan astronomische bedragen voor nietswegende zakjes. Wat prijs betreft worden we ook genept door verpakkingen, maar dat wisten we natuurlijk ook al lang. Ik heb een kreetje van bewondering geslaakt toen ik op een dag zag hoe de luxere vleeswaren er bij Albert Heijn bij lagen: in luchtige krulletjes in een pakje, in plaats van in stijve plakjes. Dat gaf een enorm luxe en weelderig gevoel, die ham leek ineens goedkoop voor zoiets prachtigs. Net zo slim als al die zakken en inpakvellen die weer van ‘eerlijk’ papier zijn, om ons ambachtelijke ecogevoelens te bezorgen – waarvoor we graag ietsje meer betalen.

Nu ja, ik zal niet alles herhalen, maar er is altijd wel wat. Al werd er eigenlijk bijna niet over smaak gepraat, wat wel een beetje raar is bij eten. Maar het is ook waar dat biologische macaroni, yoghurt of eieren in het geheel niet van smaak verschillen met de gangbare producten.

Pff. Zullen we maar gewoon iets klaarmaken? Vegetarisch want het is maandag, en met biologische groenten want we blijven braaf en er is nergens gezegd dat biologische landbouw slecht zou zijn voor iets of iemand. Deze spinazietaart komt uit een nieuw kookboek: Uit de oven van Rachel Allen. Ben van plan daar geregeld iets uit te maken, om te kijken hoe het is. Proefkonijn – hoe zou dat smaken?

Meng de ingrediënten voor het deeg door elkaar in een keukenmachine of snijd de boter met twee messen door de bloem. Voeg het ei toe en kneed er snel een samenhangend deeg van. Plet het tot een dikte van 2 centimeter en laat het 30 minuten rusten in de koelkast.

Bekleed een ingevette vorm van 25 cm doorsnee met het deeg en bak het 15 minuten blind op 180 graden.

Laat de gewassen spinazie met aanhangend water even slinken in een grote pan op hoog vuur. Knijp de spinazie uit en hak hem grof.

Stoom de aardappelen net gaar en laat ze afkoelen. Snijd ze in plakjes van een ½ cm.

Klop de eieren los met de slagroom, citroenrasp, peper en zout, nootmuskaat, cayennepeper en parmezaan. Schep de spinazie erdoor. Verdeel de aardappelen over de taartbodem, leg daar bovenop de in dunne plakken gesneden geitenkaas. Giet de spinazievulling erbij en bak de taart 35 tot 40 minuten – het midden moet net gestold zijn.