'Het besef komt pas als ik thuis ben'

Schaatser Chad Hedrick (32) verraste in Vancouver met zilver bij zijn afscheid op de ploegachtervolging.

Uitgerekend Chad Hedrick, routinier en motor van de Amerikaanse ploeg, moest in de slotronde van de achtervolging een paar cruciale meters toegeven op zijn jonge ploeggenoten Brian Hansen en Jonathan Kuck. Amerika, dat verrassend van Nederland won in de halve finales, kwam in de olympische finale nipt tekort tegen Canada: 3.41,37 tegen 3.41,58.

Balen?

„Welnee, deze zilveren medaille voelt geweldig. Ik heb alleen zo’n pijn! Na de kwart- en halve finale had ik enorm veel last van mijn linkerheup. Toen ik ’s ochtends in de schaatshouding ging staan, was het niet meer te houden. Maar ik kon er niet mee leven om vanaf de kant toe te kijken naar mijn laatste olympische race. Dus ben ik gestart, al kon ik niet eens een fatsoenlijke warming-up doen. In de laatste bocht hield ik het niet meer en moest ik omhoog komen.”

Een waardig afscheid?

„Voor mij kon het niet beter. Toen ik in deze sport begon hebben anderen mij geholpen. Ik ben in 2004 wereldkampioen allround geworden, niemand geloofde dat ik dat kon. Ik heb in Turijn goud, zilver en brons behaald. En nu zilver en brons (1.000 meter) op onderdelen waarop ik nooit een medaille won. Misschien heb ik hier niet al mijn persoonlijke doelen gehaald. En ik heb in mijn laatste race de andere jongens kunnen helpen. Als persoon ben ik enorm gegroeid.”

Geen WK in Heerenveen?

„Nee, I’m done. Ik besef het nu nog niet, dat zal pas komen als ik straks thuis in Texas bij mijn vrouw en kind ben. Nooit meer voorbereiden op een wedstrijd, nooit meer een wereldkampioenschap. Bedank alle mensen in Nederland namens mij. Ik heb er geweldige momenten beleefd.”