Wat is het verschil tussen strooizout en keukenzout?

Deze week kunnen we weer rekenen op winters weer. En dat inspireert lezers om vragen te stellen over strooizout. Neem Jules Reijnen, hij wil weten wat het verschil is tussen keukenzout en strooizout. Anke Bakker, Eva Weiss en Marcel Zwiers vragen zich af waarom er in Nederland niet met zand wordt gestrooid, zoals in Scandinavië.

Keukenzout en strooizout bestaan allebei uit natriumchloride. Maar strooizout heeft grotere korrels en is ongezuiverd, het bevat zware metalen als chroom, lood, koper en nikkel. Niet geschikt voor in de keuken.

Zoutproducent AkzoNobel levert vacuümzout (fijne korrels, droge samenstelling) als strooizout. Het zout wordt in de strooiwagen, vlak voor het op de weg valt, gemengd met pekel (een zoutwateroplossing) zodat het beter blijft liggen.

Hoe werkt strooizout precies? Zoutkorrels trekken vocht aan uit de omgeving. Hierdoor ontstaat er een zoutwateroplossing dat een lager vriespunt heeft dan water. Gooi je dit op ijs dan smelt het. Het water dat er vrij komt tijdens het smelten, verdunt het zoutgehalte. Met als resultaat dat het zout verdwijnt. Daarom is het een uitkomst dat rondrijdend verkeer het pekel verspreidt. Dan blijft het niet op één plaats liggen en zal het zout minder snel oplossen.

Zout werkt in Nederland beter dan zand, vertelt strooiwagenbouwer Nido in Holten. Zout werkt dooiend tot -12 graden. In Scandinavië is het langdurig -20. Zij willen de sneeuw niet wegkrijgen zoals in Nederland, maar wel berijdbaar maken. Nido ontwikkelde voor Noorwegen een strooiwagen die warm water met zand vermengt en dan uitstrooit. Doordat de klodders modder vastvriezen aan de sneeuw, krijg je een schuurpapiereffect waardoor je grip krijgt op het wegdek.

Tot het begin van de jaren zestig strooide men in Nederland ook met zand. Maar dat werd te snel van de baan gereden en verstopte de riolen. Nu is zand helemaal geen optie meer: het zou onze moderne snelwegen juist gladder maken.

Stephanie Samyn