Een date met Ramona op 'kade 4 bij R-324-N'

Marvin Halleraker: Hoog boven de huizen.

Vert. Bernadette Custers.Van Goor, 48 blz, €13,-. Leeftijd: 5+ ****

‘Alfred ging voortaan niet meer naar huis na zijn werk. Hij was in de hijskraan bij de haven gaan wonen. Er was toch niemand die hem miste.’

Zo opent de Noorse auteur en illustrator Marvin Halleraker in Hoog boven de huizen de deur naar de hoge, lege wereld van kraanmachinist Alfred. We zien Alfred staan, in de wind op het dek van het kraanhuis, koffie in de hand, op ooghoogte met de meeuwen; koning van de kraan. Maar wat een eenzame koning.

Behalve de schoonmakers komt er nooit iemand langs. Elke avond blaast Alfred zijn eenzaamheid weg, hij klimt op het dak van het kraanhuis en speelt op zijn bugel. ‘De klanken van de hoorn waren overal in het stadje te horen’, schrijft Halleraker, ‘maar niemand wist waar de mooie muziek vandaan kwam.’

Met zulke rake zinnen en stoere paginagrote tekeningen grijpt Halleraker vanaf de eerste bladzij de aandacht. Hij tekent de haven, de kranen en de schepen gedetailleerd en levensecht, in grijs, zwart en okergeel; sommige tekeningen hebben, als een knipoog, een enkel kleurig detail: een roze telefoon, een blauwe lamp. Volop speelt Halleraker met het perspectief. Bij Alfred in de cabine kijk je mee de diepte in, op de kade torent zijn kraan imposant boven je uit.

De warmte die langzaam Alfreds leven binnenstroomt, is een mooi contrast met die wereld van koud staal. Alfred is totaal van slag als hij Ramona ontmoet, de nieuwe schoonmaakster die eens per maand komt. Als hij de verkeerde schepen begint te lossen en alleen nog maar aan haar kan denken, nodigt hij haar uit om op een vrijdagavond op ‘kade 4 bij R-324-N’ te gaan staan. De aandachtige voorbereidingen van Alfred op die avond: een pak met vlinderdas, en op het aanrecht ‘verse anjers, een cakerol en extra koffie’.

Halleraker bouwt de spanning op door vlak voor de ontmoeting een katje in het nauw te introduceren. Alfred ziet zich voor een moeilijke keuze geplaatst: Ramona zien, of redder spelen?

Natuurlijk komt het afspraakje er toch, en het heerlijke slot is niet dat zij en Alfred zich in elkaars armen storten. Eerst maar eens een bakkie koffie drinken, misschien samen muziek maken. Maar het genoeglijke beeld van het verlichte kraanhuis tegen een blauwe nacht waarmee Halleraker het verhaal afsluit, belooft veel goeds.