Waits zingt volk naar sneu gat

Er zijn weinig redenen te bedenken om het Australische gehucht Serviceton te bezoeken. Het plaatsje telt krap vijftig inwoners, maar het is wel door Tom Waits bezongen.

Het treinstation in Serviceton, Australië; zanger Tom Waits kon er geen biertje krijgen, nu is het helemaal gesloten Foto Scott Davis Treinstation van het stadje Serviceton in Australië Foto: Scott Davis treinstations stations
Het treinstation in Serviceton, Australië; zanger Tom Waits kon er geen biertje krijgen, nu is het helemaal gesloten Foto Scott Davis Treinstation van het stadje Serviceton in Australië Foto: Scott Davis treinstations stations

De verf bladdert van de houten bungalows. Autowrakken staan in de voortuinen, een paar graansilo’s torenen boven de huizen uit. Het postkantoor is ook general store en is alleen ’s ochtends een paar uur geopend. Het monumentale treinstation is vervallen. Een hete prairiewind blaast door de lege straten. En er is een lied over Serviceton.

Een lied van Tom Waits. Een prachtig, droevig nummer op Swordfishtrombones, getiteld: Town With No Cheer . Een nummer dat in mijn hoofd is blijven spoken en me naar Serviceton heeft gelokt.

Het ooit levendige plaatsje dankt zijn ontstaan aan de spoorlijn Melbourne - Adelaide. Bij de aanleg van die spoorlijn werd halverwege, op de grens van de staten Victoria en South Australia, een treinstation gebouwd: Serviceton Station. Omdat Australië toen nog geen federatie was, moest iedereen hier uitstappen om door de douane te gaan. Reizigers moesten hier vaak uren wachten en dus groeide er rond het station een hotel, een kapper, een slagerij, verschillende winkels en uiteraard enkele bars. Maar toen Tom Waits in 1981 met de trein in Serviceton arriveerde, was er niks meer over. Treinen stopten er zelden. De winkels waren dichtgespijkerd, huizen verlaten en tot Waits verdriet had spoorwegmaatschappij Vic Rail de stationsrestauratie gesloten. Nergens kon hij een biertje krijgen. Vandaar zijn klaagzang „Niets droeviger dan a town with no cheer” (een dorp zonder vreugde). Een paar jaar later werd Serviceton Station definitief gesloten en raast de sneltrein van Adelaide naar Melbourne zonder te stoppen voorbij.

Dat was begin jaren tachtig. Hoe zou Serviceton er nu bij liggen? Zou het station weer open zijn? Zou het Australische economische wonder – Australië is het enige ontwikkelde land dat het afgelopen anderhalf jaar niet in een recessie belandde – ook in Serviceton zijn uitwerking hebben gehad?

„De regering zegt dat er in Australië geen recessie is”, zegt Ron, de zelfbenoemde conciërge van het afgetakelde treinstation. „Maar hier is geen werk te krijgen. Iedereen trekt naar het westen, daar kun je in de mijnindustrie goed geld verdienen.”

Serviceton is nog steeds een town with no cheer. Geen winkels, geen hotels of motels, en zeker geen bar. Ron heeft zijn hele leven in Serviceton gewoond. „Waits beschrijft precies hoe het hier is. Hoe verstikkend heet het kan zijn in de zomer, hoe dorstig je kan worden van de stoffige wegen, hoe verlaten het hier aanvoelt. Ik vind het een geweldige song.”

Tegen beter weten in blijft Ron in Serviceton geloven. Hij denkt het dorp er weer bovenop te krijgen als de spoorwegmaatschappij hem toestemming geeft het treinstation om te bouwen tot een chique bed and breakfast.

Vol trots geeft hij een rondleiding door het gebouw, waaraan sinds de jaren dertig niets meer is veranderd. Gietijzeren bedden staan in de bediendenvertrekken. Het originele Engelse porselein staat nog keurig opgestapeld in de keukenkastjes. Maar de trappen missen treden en in het dak hebben vogels nesten gebouwd. In de buitenmuur zitten forse scheuren.

Maar in Rons ogen zijn dat onbeduidende details. Hij ziet het helemaal voor zich: de bezemkast wordt een eenpersoonskamer, de zolder een Honeymoon Suite. En in de voormalige Dining and Refreshment Room wordt de bar weer geopend.

Beluister Waits’ lied op www.youtube.com/watch?v=caBhgxa0DIM