Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Politiek

Zitten ze in Indonesië wel op ons besluit te wachten?

Geboren als Indonesische in Nederland, maar inmiddels de Nederlandse nationaliteit dragende, heb ik altijd de verdeeldheid van de verschillende geschiedenisversies bij me gedragen. Op mijn middelbare school werd geleerd dat de onafhankelijkheid aan Indonesië op 27 december ’49 gegeven werd . Dat in 1945 de onafhankelijkheid werd uitgeroepen en dat 17 augustus in Indonesië gezien wordt als startdatum van de Republik Indonesia werd me pas langzaamaan duidelijk, net als het nuanceverschil tussen ‘Politionele actie’ en ‘Revolusi’.

De onderliggende boodschap – dat er verschil in geschiedenissen is – drong zo traag tot mij door, omdat ik een rotsvast vertrouwen in kennis had. Kennis was in mijn gedachten een vrij goed, los van politiek of andere belangen. Maar kennis zal met deze uiteenlopende versies niet meer zijn dan een bril waardoor de wereld bekeken en begrepen kan worden. Wil je de wereld rooskleurig bekijken, dan zet je een roze bril op. Is de zon te fel dan draag je een zonnebril. In beide gevallen zeggen de kennisbrillen niet veel over de wereld, maar eerder iets over het vermogen (of onvermogen) om de wereld überhaupt te kunnen aanschouwen.

Afgelopen zomer was ik in Indonesië. Op 17 augustus zag ik met eigen ogen hoe de onafhankelijkheid gevierd wordt. Een twee dagen lang durend feest dat enigszins lijkt op Koninginnedag. Alle geleerde Nederlandse kennis verbleekte in de tropenzon. Hoewel ik wel denk dat het goed zou zijn wanneer de Nederlandse regering de Indonesische onafhankelijkheid zou kunnen erkennen, op dat moment zat daar niemand daarop te wachten. De vraag die rijst is: hoe moreel is Nederland aan zichzelf verplicht een andere bril op te zetten?

Tamara Kho

Beeldend kunstenaar, Arnhem