Dit is een artikel uit het NRC-archief
Bekijk hele krant

NRC Handelsblad

Cultuur

Van de straat mag alles

Aynouk draagt:Trui Wood Wood via 290 Square Meters, €160 www.woodwood.dk. www.290sqm.comBroek Studio D’Artisan via Concrete, €200 www.dartisan. co.jp. www.concrete.nl T- Shirt Adidas Originals by Jeremy Scott en Kazuki via Precinct 5, € 55 www.precinct-five.com Horloge Casio via Wood Wood, €74 www.woodwood. dk Mylou Oord
Aynouk draagt:Trui Wood Wood via 290 Square Meters, €160 www.woodwood.dk. www.290sqm.comBroek Studio D’Artisan via Concrete, €200 www.dartisan. co.jp. www.concrete.nl T- Shirt Adidas Originals by Jeremy Scott en Kazuki via Precinct 5, € 55 www.precinct-five.com Horloge Casio via Wood Wood, €74 www.woodwood. dk Mylou Oord

Dat modetrends vaak ontstaan zonder invloed van de catwalk bewijst de stroming streetwear. De ‘mode van de straat’ is gebaseerd op de kledingstijl van jongeren in grote steden. In de jaren ’80 begonnen daar de skaters en de surfers met het dragen van wijde broeken die halverwege het kruis hingen. Ze droegen hoodies (truien met capuchons) en gebreide mutsen.

Er ontstonden urban labels als Stüssy die zich volledig toelegden op het maken van de kleding die DJ’s en graffiti-spuitende jongeren droegen. Maar toen meer urban modelabels en zelfs de catwalk zich met de trend gingen bemoeien, werd street steeds minder van de straat. Als reactie zochten subculturen nieuwe inspiratiebronnen. Japan bleek nog een authentieke straatcultuur te hebben, veel uitbundiger dan die in Europa. Streetwear werd kleurrijker en grafische prints deden hun intrede.

Streetwear hoort gemaakt te worden door eigenzinnige individuen. Community’s , groepen die ook actief zijn op internet, zijn daarbij heel belangrijk: de hiphoppers, feestorganisatoren, sneaker customizers.

Merken als het Scandinavische Wood Wood, waarvan de trui op de foto is, produceren fietsen en cd’s, maken kunstinstallaties met ‘straatkunstenaars’. Maar net zo makkelijk werken ze samen met catwalklabels als Comme des Garçons en multinationals als Nike en Asics. Zelf doen ze vrijwel niets aan publiciteit; hun merk verkoopt zichzelf. Vanzelfsprekend doen ze aan eco-mode, want streetwear is maatschappelijk betrokken. Hun kleding is net zo veelzijdig en nonchalant als hun werkwijze. Ze zijn niet duur, de kwaliteit en de innoviteit doen niet onder voor een gemiddeld ‘catwalklabel’ en de kleren zijn geschikt voor opa en kleinzoon. De lijfspreuk van street luidt: niets moet en alles mag. En dat is een goed motto om het nieuwe jaar mee te beginnen.