Laatste loodjes (slot)

Wat was er nou prettiger dan op de laatste avonden van het jaar thuis in de warme gloed van de huiskamer een dvd’tje te bekijken in plaats van door de smerige sneeuwdrab naar de bioscoop te moeten?

Dat vonden mijn vrouw en ik ook toen we met onze defecte dvd-speler onder de arm door de smerige sneeuwdrab van Amsterdam ploegden, op weg naar onze dvd-leverancier.

Het kreng hadden we twee jaar geleden gekocht en hoewel we hem amper gebruikt hadden, vertoonde hij de vreemdste kuren. De ene keer accepteerde hij de dvd die we in zijn bek stopten wél, de andere keer liet hij na enig ijl gepiep weten: „No disc.”

Het eindigde ermee dat hij een film van John Cassavetes, om precies te zijn The Killing of a Chinese Bookie, inslikte en niet meer wilde teruggeven. Wat we ook probeerden, we kregen zijn kaken onmogelijk van elkaar.

Het is een risicovolle onderneming in Amsterdam, lopen met een dvd-speler over de be-ijsde steppen van het centrum naar West. Het nemen van de bruggen wordt een veroveringstocht, voet voor voet glijdend afgelegd in hachelijk evenwicht, terwijl je lotgenoot (in dit geval ander woord voor echtgenoot) af en toe half tegen je aan valt. Een beetje zout zou wonderen doen op zulke bruggen, maar door die kostbare Noord-Zuidlijn kan dat er niet meer af.

Eenmaal de brug over wordt het er niet beter op, omdat de burger en de winkelier hun stoepen niet meer van ijs ontdoen. Niemand meer. Daar hebben we schoon genoeg van, ook buiten Amsterdam trouwens. We hebben wel wat beters te doen.

Mijn vrouw wees omhoog naar de gevels. „Daar zit nu iedereen lekker in z’n eentje warm te chatten en te twitteren’’, zei ze. „Gods water over Gods akker, en vriezen maar. Als je er wat van zegt, zoals de koningin, ben je een ouderwets mens, maar wat hééft ze gelijk.”

„Zonder enig ‘wij-gevoel’ wordt ons bestaan leeg”, citeerde ik de koningin, inclusief haar chique tongval.

„Een moedig mens. Ik zou willen dat we het nieuwe jaar eens ophielden met al dat flauwe gevit op haar.”

Ik begreep de hint en hield mijn mond, terwijl we bij onze leverancier naar binnen skieden. Een jonge, baardige man achter de toonbank hoorde ons vriendelijk aan en bekeek de dvd-speler. „Het is wel een oud apparaatje”, zei hij.

Ik wist nu wat er ging komen: reparatie duurder dan aanschaf nieuw toestel, zou het niet doen als ik u was blablabla.

Maar het viel (nog) mee. Hij sloot de speler aan op andere apparatuur, drukte op enkele knoppen en, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was: Sesam opende zich.

„Wat kan de oorzaak zijn geweest?” vroeg ik.

„Geen enkel idee”, zei hij, nog even vriendelijk. „Ik zou het gewoon thuis nog eens uitproberen. Maar laat u de kabels dan wel even een paar uur acclimatiseren, want die zijn nu koud geworden.”

„Aardige man, zei mijn vrouw buiten.

Thuis stopten we na enkele uren ‘acclimatisatie’ met kloppend hart de Chinese Bookie weer in de speler. Het ding slikte, piepte en viel toen akelig stil. Het was nu echt afgelopen met de bookie. Gelukkig zat het oude jaar er ook bijna op, er viel niet veel meer van te verwachten.

Maar volgend jaar, ik beloof en gun het u, wordt alles beter.

    • Frits Abrahams