Deze column is zooo 2009 (zelfs een beetje 2008)

Naast alle ellende, wanhoop, drama’s en rampspoed, die we natuurlijk uitgebreid konden herbeleven tijdens met bloed besmeurde jaaroverzichten, heb ik oprecht het gevoel dat het een bijzonder jaar was, in positieve zin. Na een lastige start van dit millennium begint zich zowaar een toekomstbeeld te ontvouwen voor de komende decennia.

2009 was wat mij betreft vooral het jaar van het presidentschap van Obama, de Crisis, Kopenhagen, Facebook en Twitter. Deze zaken broeien al langer, maar het afgelopen jaar braken ze door.

Naast het feit dat Obama de hegemoniale krachten op deze wereld weer een enigszins humaan gezicht heeft gegeven (blijft relatief), is het wat mij betreft vooral belangrijk dat hij de wegbereider is voor een wereld waarin we het idee van etniciteit eindelijk wat genuanceerder kunnen opvatten. Nu maar hopen dat Nederlandse bestuurders ook dat van Amerika zullen afkijken.

De Crisis heeft de neoliberale sprookjeswereld opgeblazen. Ondanks de slachtoffers iets waar we blij mee mogen zijn. Sommige dingen mogen dan misschien ‘legaal’ heten, maar dat betekent niet dat ze kloppen. Hoe vaak heb ik mijn (hoogopgeleide) alleenstaande moeder niet moeten uitleggen dat bepaalde financiële instellingen er niet zijn om haar te helpen de touwtjes aan elkaar te knopen. Het paste niet in haar wereldbeeld. Ze verloor veel van haar schaarse spaargeld. Eigen verantwoordelijkheid? Wat betekent dat als bedrijven hele afdelingen met psychologen en marketingstrategen hebben die permanent bezig zijn nietsvermoedende mensen te ‘helpen’ bij het uitoefenen van die ‘eigen verantwoordelijkheid’.

Kopenhagen was geen daverend succes en het puur&eerlijk huismerk van AH is misschien niet perfect. Maar ik weet nog dat het woord ‘biologisch’ alleen uitgesproken werd door bleke vrouwtjes met ingevallen wangetjes die in schrale winkels tofu kochten. Er ís ontwikkeling.

Facebook en Twitter. Zeker, je hebt mafketels die aan hun netwerk moeten laten weten dat ze zitten te poepen. Daar heb je een ‘negeer-knop’ voor. Voor de rest denk ik dat het prima uitvindingen zijn. En ik ben zeker geen ICT-adept (ik schrijf mijn columns bij voorkeur met ganzenveer op perkament).

Iets dat het meeste indruk op mij heeft gemaakt dit jaar was de uitzending van de documentaire: Rip! A Remix Manifesto (officieel uit 2008). Een cruciaal pamflet van deze tijd. Nog niet van gehoord? (onder welke steen leef jij?) dan heb je nog een paar uur om hem te zien. Dan was 2009 ook voor jou de moeite waard.

Kimon Moerbeek

    • Kimon Moerbeek