Is Teeuwen perverseling of droomprins?

Diederik Ebbinge maakte een tv-film over een man die Hans Teeuwen imiteert. Teeuwen speelt daarin zichzelf. Het laat zien hoe roem karakter verandert.

Op koffiemokken, asbakken, posters, zelfs in een plastic bol, met nepsneeuwvlokjes in water, prijkt een foto van Hans Teeuwen. De dvd-speler draait de godganse dag zijn absurde, bijtende grappen. Het kleine rijtjeshuis van de familie Vermeulen is opgedragen aan de cabaretier en jazzzanger in de tv-film Gewoon Hans, die de VPRO vanavond uitzendt.

Vader (een rol van Ton Kas) praat, zingt en doet als Teeuwen. Hij wint er een prijs mee als beste Teeuwen-imitator. Tot zover is Gewoon Hans een licht absurde knipoog naar bloedfanatieke mannen die elkaar de loef afsteken op fandagen in de provincie. Dan ontrolt de film zich als een mengeling van een zoete damesroman en horrorthriller. Dochterlief (Jamie Grant) raakt geobsedeerd door Teeuwen en krijgt nachtmerries. Een te hulp geroepen psychiater (Porgy Franssen) raadt aan om Teeuwen in het echt te ontmoeten. Papa’s idool blijkt de ultieme droomprins, of is hij een perverseling?

De eerste lange tv-film van regisseur en scenarioschrijver Diederik Ebbinge is een intrigerend spel tussen fictie en werkelijkheid. Zo speelt Teeuwen een vriendelijke versie van zichzelf. Ebbinge: „De film begint met realisme: de treurnis van fandagen. Als Hans zelf in het verhaal komt, wordt het een film die op Amerikaanse leest is geschoeid. De kleuren zijn intenser en voller, en muziek krijgt een belangrijke rol.”

Teeuwen en Ebbinge bedachten het verhaal samen. „Hans en ik zijn dikke maten”, zegt Ebbinge. „We hadden op een avond een jointje gerookt. Hans deed een amoureuze sketch met een teddybeer. Ik moest hard lachen. Op de fiets naar huis bedacht ik rond die scène een hele film. Normaal valt een idee dat je bedenkt als je stoned bent later zwaar tegen. Dit plan bleef overeind.”

Gewoon Hans laat de invloed zien van roem, en hoe bekendheid een karakter kan veranderen. Ebbinge had dat niet vooraf bedacht. Hij werkte op eenzelfde manier als bij theatergroep De Vliegende Panters waar hij dertien jaar deel van uitmaakte. „Eerst een leuk verhaal bedenken.” Pas toen het script klaar was, ontdekte hij diepere lagen die zijn eigen fascinaties weerspiegelen. „Ik heb een allergie voor politieke correctheid. Als een beroemdheid zich voordoet als weldoener zit daar vaak ijdelheid achter. Het is niet waarachtig en ruikt naar hypocrisie.”

Onlangs won zijn korte film Succes een prijs op een festival voor korte films in Clermont Ferrand. Met De Vliegende Panters, die sinds 2007 niet meer optreden, maakte hij eerder al twee satirische tv-series voor de VARA. „Ik heb voor die reeksen veel geschreven. Tijdens de opnamen bemoeide ik me overal mee. Ik dacht: dat kan ik zelf ook.”

Op het toneel nam hij samen met de andere Panters alle beslissingen. Bij film is hij van veel meer partijen afhankelijk. „Ik wil compromisloos mijn verhaal kunnen vertellen, maar daarmee isoleer ik mezelf ook”, zegt hij. „Als ik verder wil met film moet ik loslaten dat ik zelf alle touwtjes in handen heb.”

Die andere podiumpersoonlijkheid, Hans Teeuwen, had helemaal niet de behoefte om zich overal tegenaan te bemoeien. De hypercorrecte versie van zichzelf die hij neerzet in de film, heeft ook geen enkel raakvlak met hemzelf. „Deze Hans lijkt in niets op mij”, zegt Teeuwen, die als komiek alleen nog optreedt in Groot-Brittannië. „Ik omring me met mensen die niet bezig zijn met roem. Het enige wat daaraan herinnert zijn wildvreemden die hun duim naar mij omhoog steken. Deze film is ook geen statement tegen bekendheid. We wilden op een prikkelende manier laten zien dat roem en succes eigenlijk niet echt bestaan, net zoals glitter en glamour. En de kijker wilden we daarbij heerlijk manipuleren.”

Gewoon Hans, vanavond Nederland 3, 21.30 uur.