Geïmplodeerde zelfbeelden

Spam is soms waardevol en leerzaam. Ik ontvang al geruime tijd de nieuwsbrief van een handelaar in voedingsupplementen die de mensen erop wijst hoe je met weinig geld veel kunt afvallen, of je penis verlengen en daarbovenop een langdurige erectie bewerkstelligen. Maar ik meld me niet af, want elke keer komen er ook korte verslagen mee van wetenschappelijke onderzoeken op het brede terrein van gezondheid en welzijn.

Ik weet nu bijvoorbeeld dat vloeken pijnstillend werkt, een complimentje de bloeddruk doet dalen, maaltijdsalades ongezonder zijn dan een Big Mac-menu. En nu, in de donkere dagen tussen Kerst en Nieuwjaar waarin ik onwillekeurig aan Frits van Egters moet denken, verneem ik dat door sporten onherroepelijk het zelfbeeld verbetert.

Dit concludeert doctor Heather Hausenblas van de Universiteit in Florida nadat ze 57 studies over de effecten van lichaamsbeweging heeft uitgespit.

Het zelfvertrouwen stijgt bij iedereen, ongeacht het fanatisme waarmee sport wordt bedreven, en ongeacht het resultaat. Bij vrouwen is het effect het grootst; bij oudere mensen verbetert het zelfbeeld het snelst.

Dit zijn mooie conclusies om een jaar mee af te sluiten, en ik ga er dan ook niet over drammen of de doctor niet een paar cruciale studies heeft overgeslagen. Ik voel me opgebeurd door de gedachte dat op mijn leeftijd (52) het allerbeste qua zelfbeeld nog met de spoed van een HSL-trein moet arriveren.

Iemand vertelde me het verhaal van een man die zo verslaafd is aan de natuurlijke, chemische reacties in zijn lichaam dat hij obsessief de loopschoenen meeneemt naar zijn vakantieadressen in de hetere oorden, waarna hij altijd als een gelooide mummie en een tikkeltje gestoord terugkeert in het vaderland. Ik heb het afgeleerd mijn zelfbeeld in sportieve mateloosheid op te krikken.

Verslaafd aan de inspanning als een junk aan de heroïne ben ik indertijd uit het wielerpeloton gestapt. Het kostte me vier jaar mezelf op een enigszins aanvaardbare dosis sportgenot in te stellen. Mijn zelfbeeld kan het intussen af met twee tot drie sportsessies in de week en een paar pakjes halfzware shag. Dat de knieën af en toe kraken en de heupen hopeloos verstijven vervult me soms met een heimwee naar erg oude zelfbeelden, maar als een getuige van Jehova klopt nu doctor Hausenblas op mijn deur met een verrassend nieuw licht.

Ireen Wüst heeft tijdens de kwalificatiewedstrijden in Heerenveen een olympisch startbewijs bemachtigd op de schaatsmijl. Terug van weggeweest is ze – eindelijk. Een tijdje geleden vertelde Wüst aan NRC Handelsblad hoe ver weg ze wel niet geweest was, en vooral hoe diep. Eén ketting van geïmplodeerde zelfbeelden reeg ze aaneen.

Haar gevoel was opeens helemaal verdwenen, zei ze. Ze functioneerde nog wel, maar ze wist niet of ze überhaupt nog iets kon voelen.

Een aangrijpende studie.

    • Peter Winnen