De spoorman is manager geworden

Mijn vader was spoorman. Toen hij na meer dan 45 dienstjaren afscheid nam van de NS, zei een van de personeelsleden in zijn toespraak: ?U was een vader voor uw personeel.? Waaraan wij stilzwijgend toevoegden: ?En een spoorman voor zijn kinderen!? Eind jaren veertig en begin jaren vijftig was mijn vader hoofdstationschef van Rotterdam CS. Als er sneeuw op komst was en hij had geen dienst dan stond hij altijd voor het raam. Bij de eerste vlokken greep hij de diensttelefoon en alarmeerde de sneeuw- en pekelploegen. Want de treinen moesten blijven rijden. Vervolgens trok hij zijn uniform aan en ging naar het station. Op de fiets of zonodig te voet. Het sneeuwde en vroor in die tijd vaker en langer dan nu. In het spoor lagen veel meer (meestal mechanische) wissels en seinen dan nu, want de emplacementen waren talrijker en groter. Het moest allemaal sneeuwvrij gehouden worden. Maar men werkte als een spoorfamilie samen om de reiziger van dienst te zijn.

De stationschef van toen is manager geworden. Doordat hij in een gewoon colbertje loopt is hij in zijn functie niet meer herkenbaar. Er lopen nu communicatiedeskundigen rond die ook niet weten hoe het zit. De pekelploegen zijn opgedoekt. Er wordt hooguit aan outsourcing gedaan. Men heeft de spoorfamilie opgesplitst. Niemand die nog ergens op aangesproken kan worden. Logisch dat men de schuld op elkaar afschuift. Het systeem vraagt erom!

A.J. van Essen

Eelde

    • A.J. van Essen Eelde