Televisiemakers die elkaar even bijpraten

Als televisiemakers gaan praten met „spraakmakende bekende Nederlanders”, dan bedoelen ze vaak andere televisiemensen. Het is een wonderlijk fenomeen, die openbare incest. Misschien spreekt iedereen wel het liefst met leden van zijn eigen beroepsgroep, al was het maar omdat je dan op vertrouwd terrein bent. Maar voor de camera?

Toch bleek in 2008 uit een onderzoek naar de eigenschappen van de talking heads dat de best vertegenwoordigde beroepsgroep onder gasten van actuele talkshows politici vormden. En ook de andere bekende gezichten in programma’s als Pauw & Witteman en De wereld draait door behoren geregeld toe aan advocaten, schrijvers, zangers en af en toe zelfs deskundigen en (naar het lijkt in toenemende mate) wetenschappers.

In de laatste dagen van 2008 presenteerde Jeroen Pauw de eerste editie van een reeks gesprekken onder de titel 5 jaar later (NPS). De formule was dat fragmenten uit een vijf jaar lang in een kluis opgeborgen opname van een interview met iemand, die zijn toekomstverwachtingen uitsprak, nu werden getoond aan de voorspeller. Zo ontspon zich een conversatie over wat er in werkelijkheid al dan niet veranderd was in zijn of haar leven.

Ik was er toen vrij enthousiast over, omdat het voor de gesprekspartner een gelegenheid bleek om met enige distantie naar zichzelf te kijken en ook omdat het eens wat anders was. De tweede editie, waarin dezer dagen wordt teruggekeken op ontboezemingen uit het jaar 2004, kan me veel minder bekoren. Het nieuwtje is eraf en de indruk ontstaat dat Jeroen Pauw dit jaar ook iets minder scherp en alert reageert.

Maar de grootste teleurstelling geldt de selectie van de BN’ers. Het zijn allemaal mannen van de televisie, met uitzondering van, vanavond, Femke Halsema. In mijn herinnering was dat vorig jaar anders, maar het bleek toen ook toch vooral te gaan om collega’s van Pauw.

Misschien ben ik zelf gewoon een beetje uitgekeken op de wens van Jack Spijkerman en Paul de Leeuw producent te worden (beiden met slechts beperkt succes) of op de weerzin die Beau van Erven Dorens ondervond in de laatste periode van zijn samenwerking met Albert Verlinde bij RTL Boulevard. Hij noemde het „de grootste slangenkuil” die hij ooit had meegemaakt en zei een aanbod van twee miljoen euro per jaar (voor elk van beiden) te hebben afgeslagen. Toch kon hij niet goed verklaren waarom ze elkaar bij het afscheid in 2005 in de armen vielen. Zoals Paul de Leeuw niet goed kon uitleggen hoe het kwam dat er meer plasmaschermen bij zijn nieuwe productiebedrijf werden binnengebracht dan succesvolle programma’s.