Nederland levert de beste vechters

Laten we de vrede op aarde even voor wat hij is: Nederland levert de beste vechters ter wereld. Liefhebber Hans Moll staat stil bij rivalen Sem Schilt en Badr Hari.

Nederland, Amsterdam, 27 november 2007 Badr Hari, Kickboxer foto: Merlijn Doomernik / Hollandse Hoogte Merlijn Doomernik/Hollandse Ho>

Twee Nederlandse topvechters streden begin deze maand in Japan, Yokohama, om de eer van de beste vechter ter wereld. Het werd Sem Schilt (36) uit Zuidlaren. Maar het was bijna Badr Hari (24) uit Amsterdam geweest.

Want: zeg Sem Schilt en je zegt Badr Hari. Er zijn nog steeds mensen die Schilt, winnaar van het K-1 toernooi 2009, niet kennen, noch zijn worst nightmare Hari. Die mensen hebben dan ook nog nooit gehoord van wat wellicht Nederlands onbekendste exportproduct is: vechten.

Voor wie het niet weet: K-1 – volgens kenners het best bekeken vechttoernooi van de wereld – begon begin jaren negentig als poging de beste vechters uit het kickboksen, kungfu en verschillende karatestijlen als kyokushin en kempo tegen elkaar te laten uitkomen. In een boksring wordt staande gevochten. Hoeken en rechte stoten uit het boksen zijn toegestaan, evenals de spinning backfist, alle trappen en knietechnieken uit genoemde vechtsporten zijn toegestaan. Verwurgingen, worpen, elleboogstoten en klemmen zijn verboden. Wanneer een vechter neer is gegaan, mag niet op de grond verder worden gevochten.

Na 5 december, toen Schilt in Japan zijn nemesis Hari bedwong, mogen we met een gerust hart zeggen: vechten is een nationale Nederlandse sport met internationale uitstraling. In het laatste K-1 toernooi hadden van de acht finale kandidaten er vijf Nederlandse wortels. In totaal hebben Nederlandse vechters 14 keer dit toernooi gewonnen: Ernesto mister Perfect Hoost en Sem Schilt vier keer, Peter Aerts en Remy Bonjasky drie keer.

Om te begrijpen hoe geladen deze wedstrijd was, volstaat het niet te constateren dat de Yokohama Arena (capaciteit zeventienduizend mensen) was volgestroomd. We moeten bij dit gevecht bedenken dat Schilt, de blanke reus uit Zuidlaren, tegenover een Marokkaanse jongen uit Amsterdam stond. Badr ‘Bad Boy’ Hari. Badr en Schilt vertolken voor velen met hun voeten en vuisten diepe ressentimenten. Een tweegevecht tussen deze topknokkers roept in multicultureel Nederland weinig verheffende reacties op.

Zo spreekt op een kickboksforum ene ‘010 Rotterdam’ over Badr als ‘die kaolo mocro is een kaolo boeler’ (die kutmarokkaan is een teringflikker) en rapt een Nederlandse Marokkaan over Badr: ‘I love zijn killer instinct die alleen in marokaanse bloed zit (plus zeven uitroeptekens)’. Rachid1977 zorgt voor evenwicht en schrijft op de site over de wedstrijd van 5 december: „Beste mensen: Marokkaan, Nederlander, wat dan ook, ik ben ook van Marokkaans afkomst geboren en getogen in België. Ik moet zeggen schaam jullie diegene die hier mekaar af zitten te zeiken van kutmocro of kuthollanders echt schandalig zowel voor de Nederlanders als voor de Marokkanen. (..) Zelf ben ik een Badr fan maar mogen de beste winnen het is een sport”.

De rivaliteit tussen beide vechters liep dit jaar hoog op. Badr had in mei Semmy Schilt in de AmsterdamArena nog volledig overklast, door hem in de eerste ronde twee keer neer te halen. Op YouTube zijn vele filmpjes te zien van dit 45 seconden durende, topgevecht. Op één ervan kunnen we een Britse verslaggever vol ongeloof horen schreeuwen: „The Tower has fallen!” Het ongeloof van de verslaggever is begrijpelijk, het is niet iedereen gegeven een 2,12 meter hoge, 133 kilo zware tegenstander neer te halen.

De bijnaam van Schilt is Hightower. De bijnaam van Badr is tegenwoordig Golden Boy, maar zou evengoed ‘handgranaat’ of ‘wandelende bermbom’ kunnen zijn. Zijn onverwachte, verwoestende explosies zijn eveneens volop op YouTube te bewonderen. Badr is geen puntentikker, geen tactische vechter die na een comfortabele voorsprong op punten zijn tegenstander maar laat komen. Hij klimt in de ring met één gedachte, de ander moet neer. Om dat te bereiken vertrouwt hij op een knock-out en hij heeft een veelheid van technieken om die knock-out te laten vallen. Nog nooit is een saai gevecht van hem vastgelegd.

Wat Badr en Schilt verenigt, is hun vermogen om op te krabbelen en terug te komen na een nederlaag. Badr bijvoorbeeld na de spectaculaire nederlaag in Amsterdam tegen Stefan Leko in 2005. Hij was zwaar neer gegaan op een achterwaartse draaitrap op de lever, hét handelsmerk van Leko. Een half jaar later was de rematch: Badr gaf in de tweede ronde een achterwaartse draaitrap op de lever, Leko blokte. Badr leek dat meteen daarna nog een keer te willen doen. Leko blokte weer zijn lever af en stond wagenwijd open voor de achterwaarts gedraaide hoge hieltrap van Hari. Met een akelige klap is het out goes the light voor Leko. Zoek op YouTube en huiver.

Vorig jaar stond Badr ook in de finale van K-1, toen tegenover Remy The Flying Gentleman Bonjasky. Dat Flying slaat op de spectaculaire, hoge sprong waarbij een knie tegen het hoofd van de tegenstander wordt geknald. Badr werd in het slotgevecht wegens natrappen gediskwalificeerd en verloor al zijn prijzengeld. De hoofdprijs van 400.000 dollar ging naar Bonjasky.

Badr verwijt Bonjasky dat hij uit tactische overwegingen na de ‘natrap’ bleef liggen. Hij neer op deze Surinaamse vechter. Toen Badr daarentegen van Peter The Lumberjack Aerts had gewonnen, knielde hij voor hem. Want Aerts heeft een echt vechtershart, aldus Badr. Een vechtershart heeft ook Sem Schilt. Zijn stijl van bewegen wordt door niemand echt mooi genoemd, maar zijn trappen en stoten kunnen een os vellen. Dat weet de wereld nu, en zeker Hari. 2009 werd van Sem Schilt. De wereld wacht op de revanche in 2010.

    • Hans Moll