Cynische grap

Op de feestjes waar ik kom gaan gesprekken steeds vaker vooral over carrière en toekomstplannen. Verhalen over chickies, drank, drugs & festivals maken zo langzamerhand plaats voor verhalen over sollicitatieprocedures (368 brieven verstuurd, 1 keer teruggebeld, 0 keer aangenomen), audities (…toen ik een stukje aubergine in macrobiotische tomatensaus moest naspelen ging het mis…), interessante projecten (…in Sydney een workshop creative networking voor bejaarden gegeven…) en ambitieuze businessplannen (…weet niet precies wat het is augmented reality, maar het is een gat in de markt!).

Zo liep ik vorige week op een feestje rond. Praatje hier, babbeltje daar. Tot ik in een gesprekje terechtkwam waarin een jongedame enthousiast aan het vertellen was wat ze deed. „Ja, en we zoeken allemaal mensen uit conflictsituaties, uit moeilijke gezinnen, met sociale problemen enzo…Dan zetten we die bij elkaar en kijken we hoe dat uitpakt.”

In principe ben ik best geïnteresseerd in maatschappelijke projecten dus ik spitste mijn oren. Maar het was natuurlijk ook een feestje, en omdat ik wel houd van een cynische opmerking op zijn tijd scheelde het weinig of ik had geroepen: „Laten we het dan opnemen en verkopen aan SBS6, lachen!”

Maar ik had laatst al een keer fikse ruzie gekregen vanwege zo’n misplaatst grapje. Dus nu dacht ik: geen flauwekul en ik vraag gewoon heel normaal verder. „Zo, interessant. Als je dat goed begeleidt, kunnen die mensen er inderdaad misschien wat van leren. Enneh, waarvoor doe je dat dan. Voor welke stichting? Of voor de gemeente? Of is het je eigen project?”

Ze keek me een beetje verontschuldigend aan en mompelde zacht: „Eh..nee, ik werk voor een tv-producent. Het is voor een nieuw programma.”

Ik moest weer aan het voorval denken omdat gisteren in deze krant het bericht stond dat Endemol aan de schandpaal is genageld in Groot-Brittannië. Het televisiebedrijf zocht contact met Britse militairen die gehandicapt geraakt zijn in Irak of Afghanistan. Ze wilden hen overhalen om deel te nemen aan een nieuw seizoen Big Brother. Dat leek ze wel grappig.

En dat is soms lastig voor de cynische grappenmakers van deze wereld. Als de waarheid zo pijnlijk blijkt te zijn dat de cynische grap alweer achterhaald is. Dan moet je veer een stapje verder op het pad der immorele komedie. Zelfs de hardste cynische grappenmaker vraagt zich soms af: what’s next?