Liever huifkar en baljurk dan auto en minirok

Huifkar Foto: @ikbendaf huifkarren transport @ikbendaf

Een duw. Ik kijk naar rechts, een meisje met dikke lagen make-up boven haar ogen gesmeerd, stoot me aan. Het excuus dat je verwacht als iemand je aanstoot, blijft uit.

Ik schat dat ze in de twintig is en, net als ik, geboren rond 1987. Als ik nog een keer kijk, laat ik me niet langer afleiden door de kleding die haar enkele centimeters langer doet lijken. Of door de voeten die in veel te hoog gehakte laarzen zijn gehesen en haar groeiende rug nog wel eens klachten kunnen gaan bezorgen. Het is een meisje van twaalf jaar, zeker niet ouder. Wat me nog het meest stoort, is dat ze mij een blik toewerpt die zegt dat zij ouder is dan ik.

Nu moet ze oppassen. Nooit zou ik het lef hebben gehad om op mijn twaalfde zo naar een ouder iemand te kijken. Ik moet wel zeggen dat ik niet op cowboylaarzen liep en geen truitje droeg, waarvan de lage hals een decolleté tevoorschijn toverde dat veroorzaakt werd door push-up bh’s. Nee, ik was nog van de grote-truiengeneratie.

Maar laat ik de kinderen van nu niet alle schuld in de hooggehakte schoenen schuiven.

Laat ik naar tijden teruggaan waarin ik mij er nog niet van bewust was dat die tijden ooit veranderen zouden, en wel heel snel. Zo maakte ik van potloden autobanen, bonden we touwtjes aan blikjes om met de buurmeisjes uit het raam hangend te bellen en verbouwden we alles wat wielen had tot karren die we achter fietsen hingen.

Nu zijn er genoeg kinderen die zich aan soortgelijke kunstjes wagen, maar helaas zijn er ook veel kinderen die zich steeds vaker achter de televisie of computer plaatsen. Op zich kan dat geen kwaad, er zijn ook veel onschuldige en leerzame spellen en programma’s. Het gaat om de mate waarin het gebeurt, maar vooral: waar kijken ze naar? Is het nodig om een kind een spel te laten spelen waarin hij mensen neer moet schieten, waarna bloed het beeld overstroomt? Ik heb nog geen kinderen, maar houd mijn hart vast onder welke omstandigheden zij zullen opgroeien. Hoeveel kinderen hebben er dan niet, door verwaarlozing in combinatie met gewelddadige computerspelletjes, hele scholen neergeschoten? Dat klinkt overdreven, maar toch gebeurt het steeds vaker en ik denk dat gewelddadige beelden hier aan bijdragen.

Om dan nog maar niet te spreken over wat sommige kinderen voorgeschoteld krijgen. Lollies onder het mom van: ‘Aardbeien, zijn toch heel gezond!’ Terwijl het kind ondertussen uitdijt en aan overgewicht lijdt.

Als je nu geboren wordt, hoe ver is de wereld dan als je volwassen bent? Als ik een aantal wetenschappers moet geloven, is de kans groot dat Nederland over vijftig jaar niet meer bestaat, maar is ondergelopen. Woestijnen zijn ontstaan waar ze niet thuishoren, dieren waarvan je het bestaan alleen nog aan je kleinkinderen kunt uitleggen.

Nee, in deze tijd zou ik niet geboren willen worden. Ik zou liever geboren willen worden in de tijd waarin auto’s de weg nog niet van de huifkarren hadden overgenomen en de baljurk nog niet van de dansvloer was weggekeken door de ‘uitgeschoten riem’, ofwel de minirok. Maar het liefst ben ik toch wel geboren in 1987.

Ik schrik op uit mijn gedachten als iemand op mijn schouder tikt. Als ik kijk wie de eigenaar van de hand is, kijk ik recht in het gezicht van het twaalfjarige meisje. „Sorry, mevrouw’’, zegt ze vriendelijk.

Bente Hamelink, 1987

    • Bente Hamelink