Kookdesign en een gelukkig Nieuwjaar

Als samenleving zijn we in een ontwikkelingsfase terechtgekomen waarin mensen als kadowens meegeven: kookdesign. Ik kijk nog eens goed op het papiertje, het staat er echt. Kookdesign. Als je kookt ben je geen piepertjesbakker meer, geen andijviestamper, geen uiensnijder. Je bent een culinair architect. De grenzen tussen koken en design zijn verwaarloosbaar. En als kookdesigner trek je natuurlijk je neus op voor alledaagse pollepels of spatels. Je hebt kookdesign nodig. Aerodynamische messen van fiberstaal (gebruiken ze ook bij NASA), volautomatische chromen pepermolens en een snijplank van Jan des Bouvrie. Anders wordt het niets met die piepers.

Op advies van een vriendin stap ik in een hip winkelstraatje de wereld van de eenentwintigste-eeuwse kookliefhebber binnen. Ik word verwelkomd door Jean-Luc en Roger. Jean-Luc heet volgens mij gewoon Klaas-Jan, maar praat niettemin met een Frans accentje. Roger is een Afro-Amerikaan met een puntig sikje en een raar hoedje op. Twee enthousiaste culinaire nichten.

Jean-Luc en Roger zijn verwikkeld in een discussie over het hoedje van de laatste. Zelf vindt hij het een geslaagde accessoire. „Look-at-my faaaaaaabulous hat. Ain’t-it-gorgeous?„ Jean-Luc lijkt het minder geslaagd te vinden. Voorzichtig probeer ik er tussen te komen. „Hoi... eh... ik zoek iets van kookdesign. Niet te duur alsjeblieft.” „Schat, we gaan jou helemaal in de watten leggen”, antwoordt Jean-Luc. Roger blijft met zijn hoedje bezig.

„Wat dacht je van deze fan-tas-tische snijplank?” Jean-Luc wijst op een knaloranje flexibel stuk plastic. „Kijk, je kunt hem aan beide kanten opvouwen. Wat je gesneden hebt glijdt zo de pan in. fan-tas-tisch toch?” „Mmm. Misschien”, zeg ik. Net als Jean-Luc me een volgend stukje fan-tas-tisch kookdesign wil laten zien, flipt Roger achter in de winkel. Aanleiding blijkt een liedje van de kerst-cd die in de winkel op staat. „oh-my-god. We ain’t gonna do this song. Hell no! This is the worst song ever.” Roger zet een ander liedje op.

Mijn blik valt op een bak met felgekleurde plastic siliconen bolletjes. „Wat is dat?” „Dat, schat, is de kookinnovatie van het decennium!” „Je stopt er een hele knoflook in, rollen, en de schil valt er zo vanaf. De teentjes houd je over.” „Ah. Maar, de schil van een knoflook halen is toch heel makkelijk? Pas bij de teentjes wordt het lastig.” „Nee, nee, dit is echt veel makkelijker”, werpt Jean-Luc tegen. „Is het design?” vraag ik hoopvol. „Kookdesign pur sang”, antwoordt Jean-Luc. „Ok, nou doe maar. Ingepakt graag. Het is een kerstcadeautje.”

    • Kimon Moerbeek