'Hij zegt al papa en mama'

Hendrikus werd een dag na zijn geboorte in oktober 2008 weggehaald bij zijn verstandelijk beperkte ouders. Begin mei mocht hij van de Arnhemse rechter, tegen de zin van de Raad voor de Kinderbescherming, alsnog bij zijn ouders in Geldermalsen gaan wonen.

Hoogtepunt 2009:

Miranda: „De dag dat hij thuiskwam. Een dag om nooit te vergeten. Vol vreugde, emoties.” Henk: „De hele familie stond op de stoep.”

De eerste maanden dat hij thuis was, had Hendrikus ’s nachts camerabewaking op zijn slaapkamer. Henk vertelt over de keer dat de camera uitviel. „We moesten wachten tot er iemand kwam. Ik dacht: dan hou ik Hendrikus wel vast. Heeft hij de hele tijd op de bank tegen mij aan liggen slapen.” Miranda: „Hij begint al papa en mama te zeggen. En hij kan al zelfstandig staan.”

Dieptepunt 2009:

Miranda: „Al die strijd om Hendrikus. Het ergst vond ik de paar dagen vóór de rechtbank zou beslissen of hij naar huis zou komen of niet. Je weet nooit wat een rechter gaat beslissen.”

Wens voor 2010:

Miranda: „Dat we gezond zijn en nog heel lang met z’n drieën bij elkaar blijven.” Henk zegt hetzelfde. De camera is al lang weg, evenals de voltijds begeleiding overdag. Ze krijgen nu ieder drie uur per week ondersteuning. In maart gaat Hendrikus naar een regulier kinderdagverblijf; hij bleek niet op zijn plaats in de crèche voor kinderen met een beperking.

Miranda: „En ik hoop dat ik in 2010 mijn rijbewijs haal. Dan ben je niet meer zo afhankelijk van anderen. Volgende week heb ik een proefrijles. Na één keer weten ze of je het kunt halen of niet.”

Wat doen jullie met Kerst?

Miranda: „Eerste Kerstdag gaan we naar mijn vader. Tweede Kerstdag komt mijn vader hier. Gaan we gezellig gourmetten, met een koude schotel erbij.” Henk: „Doen we elk jaar.”

    • Joke Mat