Een gestripte Tricky

cd pop

Tricky: Tricky Meets South Raggas Crew ***

Het maken van een remixalbum is altijd een riskante aangelegenheid – niet alleen voor de muzikant, die zijn artistieke creatie uit handen geeft, maar vooral voor de remixers. Laten zij zich te veel leiden door het origineel, dan krijgt de luisteraar een bord opgewarmde kliekjes. Gaan zij daarentegen te veel hun eigen gang, dan weet de luisteraar niet wat hij eet. En wat de boer niet kent, dat vreet hij doorgaans niet.

Remixers staan zodoende voor de zware taak om een eigen sound te creëren met andermans muziek, zonder het origineel af te vallen.

Het producersteam South Raggas Crew uit Florida heeft zich van dat laatste gegeven niets aangetrokken. Ze stripten het album Knowle West Boy (2008) van de gerenommeerde Britse rapper/producer Tricky tot er een kaal staketsel overbleef, niet meer dan de fundamenten van wat Knowle West Boy eens was. Daarna bouwden ze het opnieuw op met hulp van pulserende elektrodancehall, diepe dubstep, hiphopbeats en reggae. Het is muziek met ballen voor mannen – en stoere meisjes.

Het siert Tricky dat hij zich tijdens het remixproces afzijdig hield. Dat moet voor het voormalige Massive Attack-lid niet eenvoudig zijn geweest. Wellicht kon hij het opbrengen omdat hij de mannen al kende – op het originele album immers leverde de crew ook al een aantal beats aan.

South Raggas Crew bewandelt tenslotte twee paden. De enkele downtempo nummers waaieren uit op een bed van elektronische synthesizerklanken, elfjesachtige meisjesstemmen en gesproken teksten van Tricky. Het zijn veelal gelaagde liedjes, zoals we die van Tricky kennen. De uptempo songs voeren de adrenaline op, met beukende beats, waardoor het moeilijk stilzitten is. Het doet denken aan het Portugese Buraka Som Sistema, dat eerder ook al zo’n opruiende mix van elektronische beats en wereldlijke ritmes wist te scheppen en aan de Brits/Sri Lankese zangeres M.I.A. met haar agressieve raps.

Er zijn wel enkele kanttekeningen te plaatsen. Soms ontaarden de remixes in complete chaos, doordat de South Raggas Crew weigert keuzes te maken. In die gevallen strijden Latijnse percussie, voetbalfluitjes, hiphop rhymes, scratches en lelijk vervormde stemmen om de aandacht en verandert zo’n song in een hoop lawaai.

Vaak ook hebben de nummers een metalige ‘sound’, waardoor ze warmte ontberen. Dat maakt het album minder geschikt voor de zondagochtend, maar des te meer voor de zaterdagnacht.

    • Yaël Vinckx