De duivelse sneeuwpop verleidt het zwavelmeisje

Klassiek: Het Meisje met de Zwavelstokjes. Xynix Opera. Nienke Otten (sopraan), Florian Just (bariton), Niek Idelenburg (tenor). Regie: Joke Hoolboom. Decor en kostuums: Douwe Hibma. Film: Marc Redmeijer, Han Savelkoel. Tekst: Jurrian van Dongen. Herhaling: 23-27/12 en 2/1, De Doelen, Rotterdam (14.00 en 16.00 uur). ***

Wat is er leuker dan in de kerstvakantie, ploeterend door de sneeuw, met het hele gezin naar Het Meisje met de Zwavelstokjes te gaan? Het gezelschap Xynix Opera bewerkte het kerstsprookje van Hans Christian Andersen tot een opera voor alle leeftijden. Oma veranderde in opa, er kwam een duivelse sneeuwman bij en er werd muziek van Purcell aan toegevoegd, afgewisseld met swingende arrangementen van Jasper le Clercq en Oene van Geel van het Zapp String Quartet.

Op een hagelwit decor waren verstilde beelden geprojecteerd van het ondergesneeuwde Noorse dorpje Roros, die overvloeiden in de droomwereld van het meisje. Die werd door sopraan Nienke Otten met dappere blijmoedigheid bezongen en wat ijzig begeleid door de als sneeuwvlokjes uitgedoste musici – Machteld van Delft (viool), Philipp Braemschwig (gitaar), Tjaco Oostdijk (slagwerk) en Pieter Hoogervorst (basgitaar). Het was helaas een combinatie van instrumenten die Purcell bijna de das omdeed.

Sneeuwman Florian Just stelde brutaal zingend, rappend en stotterend van de kou álles in het werk om de droefheid van het meisje te verjagen. Vanuit de ‘andere wereld’ op het scherm zong Niek Idelenburg als opa het meisje bemoedigend toe, terwijl de digitale taartjes hem om de oren vlogen. ‘Er is pudding en ijs met chocola. Steek de kaarsjes aan, het is Kerst. Word als een kerstbal zo bol, zo bol.’

Terwijl het meisje in haar droom het feestmaal verorberde, verleidde de sneeuwman haar in de ijzige realiteit tot het afsteken van de zwavelstokjes. ‘Laat ons samen dansen als een sneeuwstorm in de straat, dansen tot de grijze wereld om ons heen niet meer bestaat.’

Het meisje gaf zich gewonnen en stierf, compleet met een glimlach om haar lippen.

Dit alles had tot tranen toe bewogen wanneer de muzikale arrangementen niet zo onmuzikaal gedetoneerd hadden met het libretto, waarin Roodkapje en het kerstverhaal er met de haren werden bijgesleept om Andersen op te leuken.

Nu verdreef de voorstelling vooral kou en verveling en dat bleek, getuige het enthousiaste applaus, voor ouders en kinderen ook veel waard.

    • Wenneke Savenije