Wilders vindt zijn aanhang nog steeds van de richel

Hoe lang is het al niet geleden dat de Volkskrant elke week minstens twee artikelen publiceerde van Joshua Livestro, Andreas Kinneging, Bart Jan Spruyt en overige crypto-PVV’ers? Dan moet je bijna teruggaan tot 2008.

Hoopvol jaar geweest, 2009.

En er moet iets heel overhoeds gebeuren als ik mezelf dadelijk niet met een goed gevoel de kerstdagen, en straks zelfs 2010 in zie gaan.

Gelezen wie Wilders als lijsttrekker naar Almere stuurt? Z’n Kamercollega Raymond de Roon (voorheen SGP en ChristenUnie; dat garandeert verder dus ook niks) die hij als woordvoerder Justitie in Den Haag eigenlijk niet kan missen om stemming te blijven maken tegen dat mens (dubbel paspoort) van Albayrak. Elk ogenblik dat u en ik en Raymond even niet opletten smokkelt die staatssecretaris graag tien of twintig allochtone islamieten de grens binnen.

Weer is het verhaal dat Wilders ‘LPF-achtige toestanden’ wil voorkomen, wat wil zeggen dat hij nog steeds doodsbenauwd is voor ruziezoekers, onruststokers, herrieschoppers, stokebranden, heibeien, machtswellustelingen en Hero Brinkmannen, die hij vooral binnen z’n eigen aanhang vermoedt. Geert kan in maart aanstaande volgens de peilingen in al minstens driehonderd Nederlandse gemeenten de absolute meerderheid verwerven, en elke week verzint Maurice de Hond er nog tien gemeenten bij, maar omdat hij dat volk voor geen cent vertrouwt, heeft hij maar voor twee gemeenten een lijstje durven inleveren.

Den Haag zal hij wel winnen. Daar moet Jeltje van Nieuwenhoven tegen de uitgekookte Fritsma in de slag – en Jeltje is natuurlijk een schat, maar wie heeft nog terug van het soort links uit 1972, toen haar kerk uit de verte waarachtig soms een kathedraal leek? Sietse niet. Die hoeft Jeltje in een debat maar één boerka en één nikaab voor de voeten te werpen, en ze kan dan met al haar goeiigheid en in haar karakteristieke Weststellingwerfs zeggen dat het ‘in onze democratie’ geen pas geeft om ‘grote groepen mensen’ zo maar ‘weg te zetten’ – maar de kiezer is al massaal onderweg naar de Partij voor de Vrijheid.

Want neem van mij aan dat het van de richel is, hoor (om met de al bijna helemaal vergeten Agnes Jongerius te spreken die zoals bekend ook nog een kort poosje met Geert heeft lopen sjansen). Ik zou niet hebben kunnen bedenken wat je er wél mee moest doen, maar ernaar luisteren, stroop om de mond smeren, vanaf een zeepkist met respect toespreken, verkiezingsbeloften doen en überhaupt veinzen alsof het heel wat voorstelt en altijd gelijk heeft – dat is nou precies wat je noemt voorbije politiek.

De nieuwe kiezer heeft van Wilders geleerd dat hij nooit gelijk heeft, dat hij nog te stom is om verkiesbaar te worden gesteld voor de gemeenteraad van wat vroeger de zevende grietenij van Ostergo was (en dan noem ik toch wat), en dat het een ramp zou zijn als hij in maart 2010 maar meteen in het diepe van buiten Almere en ’s Gravenhage zou worden gegooid. En zo wil de nieuwe kiezer ook bejegend worden. Dat hele idee dat Verhagen of Agnes Kant of de geleerde klimaatbol Diederik Samson (kop kaalgeknipt, nóg duurzamer) een hele zaterdagmiddag over de markt moeten lopen, en een wortel, een stukje komkommer of een kiwi afbijten onder het uitroepen van ‘Oh! Wat een lekkere wortel’, ‘Oh! Wat een kostelijke komkommer’en ‘Oh! Wat een delicate kiwi’ zodat de markt dan morgen op het CDA, de SP of de PvdA zou stemmen!

De kiezer wil beledigd worden. Tót hij het in de gaten heeft natuurlijk. En let maar op: in maart haalt de PVV al op geen stukken na de dertig zetels van Maurice de Hond.

Geef me anders één reden waarom u mij minder zou geloven dan hem.

Jan Blokker

Lees de eerdere columns van Jan Blokker via nrcnext.nl/blokker

    • Jan Blokker