Luguber dagboek van een mummie

The Sound of Insects: Record of a Mummy. Regie: Peter Liechti. Met: Peter Mettler, Alexander Tschernek. In: 3 bioscopen.****

Een man gaat naar het bos om te sterven. Dat zijn dingen die gebeuren. De een jaagt zich een kogel door z’n kop, de ander hongert zich dood en houdt van zijn stervensproces een dagboek bij. Zo’n dagboek wordt dan gevonden. Naast een ingeteerd, gemummificeerd lichaam.

Voor de Japanse schrijver Shimada Masahiko was zo'n sterfgeval aanleiding het fictieve dagboekverslag How I Became a Mummy te schrijven. Voor de Zwitserse beeldend kunstenaar en filmmaker Peter Liechti was dat op zijn beurt weer de inspiratiebron voor een film die eerder deze maand een European Film Award voor beste documentaire won: The Sound of Insects: Record of a Mummy. Maar of de gebeurtenissen in die film nu waargebeurd zijn of fictie doet er niet zoveel toe. Want wat we in The Sound of Insects zien en ervaren is echt op een manier die de werkelijkheid overstijgt.

Het radicale minimalisme van The Sound of Insects bestaat uit niet veel meer dan wat simpele zwart-wit beelden van wat de naamloze man in zijn plastic tent annex doorzichtige doodskist moet hebben gezien: waterdruppels van condens en regen en spinnetjes en andere kriebelbeestjes die zich op het gladde oppervlak staande proberen te houden. Symbolisch genoeg. Soms zijn ze doorsneden met onscherpe hallucinaties en herinneringen: beeldenschimmen, even triviaal als veelbetekenend.

The Sound of Insects is een film van dat soort details: van de maagmedicijnen die de hoofdpersoon koopt, en de eau de cologne, om zijn onvermijdelijke sterven toch nog dragelijk te maken. Luguber en ontroerend. Je ziet het plastic zeil langzaam dof en mossig worden. Zonder woorden gaat zo de tijd voorbij. Reden en ratio doen er niet toe. Sterven is een verdomd langdurige bezigheid. Daar getuige van zijn maakt The Sound of Insects tot een intense kijkervaring.