Gered door een vleug van bitterheid

It’s Complicated. Regie: Nancy Meyers. Met: Meryl Streep,Steve Martin, Alec Baldwin.In: 95 bioscopen.***

„Ik ben zestig en ik speel de hoofdrol in een romantische komedie”, jubelt actrice Meryl Streep deze maand vanaf de cover van het Amerikaanse tijdschrift Vanity Fair. „Bette Davies draait zich om in haar graf!”

Hollywood hoeft niet meer op zoek te gaan naar de nieuwe Meryl Streep, want dat is Streep zelf. Haar carrière maakt een opmerkelijke late bloei door. Niet alleen kan ze rekenen op de ongedeelde bewondering van de meeste van haar collega’s, ze trekt ook veel publiek naar de bioscoop, en dat is uiteindelijk de enige maatstaf waarlangs een filmster wordt beoordeeld. Mamma Mia!, de Abba-musical waarin Streep uitbundig rondhopste in tuinbroek, was vorig jaar een van de grootste bioscoopsuccessen. Dit jaar is Streep te zien in twee komedies, die beide aanleiding geven tot Oscarspeculaties: ze schildert een geestig portret van de beroemde Amerikaanse televisiekok Julia Child in Julie & Julia van Norah Ephron en ze speelt de wat minder exuberante maar ook al culinair begaafde heldin van It’s Complicated van Nancy Meyers.

Het is goed mogelijk dat Streep, met 15 nominaties en twee eerdere Oscars op zak, in maart opnieuw aan de beurt zal zijn bij de Oscars. Haar twee eerdere Oscars kreeg ze voor de tearjerkers Kramer vs Kramer (1979) en Sophie’s Choice (1982). Tijd om de comédienne eindelijk een keer in het zonnetje te zetten.

Het aantrekkelijke van de komische actrice Streep is dat iedere vorm van ijdelheid van haar lijkt te zijn afgevallen. „Ik kan me niet herinneren wanneer ik me voor het laatst zorgen heb gemaakt of ik wel aantrekkelijk genoeg ben”, zegt ze in Vanity Fair. „Dat moet lang geleden geweest zijn. Voor een actrice is dat bevrijdend, maar of een regisseur dat ook prettig vindt is weer een ander verhaal.”

De geestigste momenten in It’s Complicated hebben met precies die onbevangenheid te maken. De regie van perfectionist Nancy Meyers, een van de weinige vrouwelijke regisseurs in Hollywood die volledige zeggenschap heeft over haar films (‘final cut’), is wel erg zoet en zonnig, maar af en toe breekt een vleug aangename bitterheid door, die de film toch memorabel maakt.

Streep speelt de tien jaar geleden gescheiden Jane, eigenaar van een succesvolle lunchroom en moeder van drie kinderen van wie de laatste net de deur uit is. Haar ex Jake (Alec Baldwin) is inmiddels getrouwd met een veel jongere trofeevrouw, maar tijdens een dronken avond belanden Jane en Jake toch weer met elkaar in bed.

Mooi voorbeeld van Streeps gebrek aan ijdelheid is een scène bij de plastisch chirurg. „Hoewel ik echt enorm tegen plastisch chirurgie ben, heb ik nu eenmaal een probleem met mijn linkerooglid”, zegt ze tegen de jonge dokter, om hem daarna ostentatief haar gerimpelde oog te tonen. In de lift van hetzelfde gebouw komt ze Jake tegen met zijn vrouw. Het stel komt van een vruchtbaarheidskliniek, omdat het maar niet wil lukken met zijn tweede leg.

Alec Baldwin is net als Streep aan een tweede leven begonnen als acteur in komedies, met zijn geniale creatie als televisiebaas Jack Donaghy in de gelauwerde televisieserie 30 Rock. En net als Streep lijkt hij zich geen zorgen meer te maken over zijn aantrekkelijkheid. Hij is fenomenaal als een licht getikte, zelfzuchtige rotzak met een klein hart. In It’s Complicated gooit hij zelfs zijn omvangrijke, ontblote buik in strijd. En dat voor dezelfde acteur die in de filmindustrie berucht was om zijn ijdelheid en een regisseur gek kon maken door plotseling een baard te laten staan, omdat zijn onderkin anders in beeld was.

Tegelijk met haar ex klopt de sympathieke architect Adam (Steve Martin) aan bij Jane. Ze komt zo in een driehoek terecht die verdacht veel lijkt op die van de Bridget Jones-films: met een lieve, maar saaie kerel aan de ene kant, en een egoïstische, maar spannende hartenbreker aan de andere. In Hollywood valt de balans dan altijd uit naar de veilige, conventionele keuze. Maar wat is dat in dit geval? De knusse man die tegen een vrouw van zestig zegt: „Hoe kun je nou te oud voor mij zijn? Je leeftijd is precies wat ik leuk aan je vind.” Of de ex-echtgenoot, waardoor de huwelijkse staat in ere kan worden hersteld. Ook veilig en voor de kinderen wel zo prettig.

Als het om de kinderen gaat, wordt Meyers pas echt sentimenteel. Nog een beetje meer wrangheid, niet alleen over de onhebbelijkheid van een ex-man, maar ook over kinderen, had heilzaam kunnen zijn.

    • Peter de Bruijn