Liever geen bloemen

Britse ziekenhuizen bannen bloemen. Hun argumenten zijn dat water uit omkieperende vazen de gevoelige apparatuur rond het ziekenhuisbed vernielt. Of dat andere patiënten last hebben van de bloemengeur. Of hooikoorts krijgen van andermans boeket.

Giskin Day en Naiome Carter, medisch socioloog en student aan het Imperial College in Londen, schrijven over de Britse bloemenban in het kerstnummer van de British Medical Journal. Dat is de rest van het jaar een serieus wetenschappelijk tijdschrift, maar het kerstnummer is lichtvoetig. Day en Carter voeren aan dat bloemen goed zijn voor de zieke, maar dat de ziekenhuisstaf er al jarenlang een guerrilla tegen voert.

“Ik haat ze”, zei een hoofdverpleegkundige uit een Brits ziekenhuis over bloemen. “Mijn mensen hebben geen tijd om het stinkende water te verversen, gemorst water veroorzaakt slippartijen en buitelingen, en bloemen veroorzaken hooikoorts.”

In Nederland zijn bloemen vaak toegestaan op gewone ziekenzalen, niet op de IC. Maar niet overal. Een steekproef: het AMC in Amsterdam staat bloemen en planten toe, terwijl het Maasstadziekenhuis in Rotterdam alleen ‘kleine boeketjes’ toe staat. Geen planten. In het UMC Utrecht verschilt het per afdeling. Op de afdeling met maagdarm- en kankerpatiënten zijn bloemen en planten in principe toegestaan, met mate. Maar op de KNO-, en kaakchirurgieverpleging zijn vaste planten verboden, „dit in verband met het infectiegevaar”.

Tegen 1900 ontstond in ziekenhuizen de gewoonte om ’s nachts de bloemen van de ziekenzaal weg te halen. Het (onware) idee was dat de zuurstof die planten in het donker verbruiken voor zuurstofgebrek op de ziekenzaal zorgden. Daarna kwam het argument van het besmettingsgevaar door schadelijke bacteriën in vaaswater. Daar heeft nog nooit iemand een ziekenhuisinfectie van heeft opgelopen, is aangetoond.

Bloemen zijn gewoon lastig. Ze vallen om, nemen plaats in, vergen verzorgingstijd en passen dus niet in een efficiënte gezondheidszorg die ‘geleverd’ wordt, signaleren de schrijvers.