Begonnen bij Broodje van Kootje

Veel sterren stonden al voor een camera toen ze nog onbekend waren. Vaak zijn die beelden nu op internet te vinden. Tweede in een serie: Paul de Leeuw.

Monter kijkt Sonja Barend de camera in. „U hebt hem nog nooit op de televisie gezien”, zegt ze over de volgende gast. Ze vertelt dat hij twee jaar eerder het cabaretfestival Cameretten heeft gewonnen en recentelijk mooie kritieken kreeg na de première van zijn eerste theaterprogramma.

Daarna zien we de 23-jarige tv-debutant stralend tussen het publiek staan, in een hemelsblauw jack. „Goedenavond”, begint hij. „Ik heb een mededeling voor u: ik ga namelijk naar het Songfestival – voor België.” Even blijft het stil; het publiek weet nog niet hoe het moet reageren. De eerste hoorbare lach komt pas als hij aan de piano gaat zitten en als een ijdele showbink, met een brede grijns op zijn olijke hoofd, een hand door zijn gecoiffeerde haardos haalt. En dan barst hij los in Vlieg met me mee naar de regenboog, een parodie op een Songfestivalnummer, waarin hij elke regel in een andere (fantasie)taal zingt.

Sonja op woensdag heette het programma, waarin Paul de Leeuw op 12 februari 1986 voor het eerst op de televisie verscheen. De mededeling dat hij twee jaar eerder had gezegevierd op Cameretten, was echter maar half juist. De grote winnares was Brigitte Kaandorp, terwijl Hans Liberg als tweede eindigde. De Leeuw haalde niet eens de finale, maar op basis van zijn prestaties tijdens de voorronden – toen vooral zijn typetjes Annie en Bob de Rooy de aandacht trokken – gaf de jury hem wel de persoonlijkheidsprijs. „Toen ik die prijs in mijn zak had, wist ik dat ik cabaretier wilde worden”, zei hij later in een jubileumboek over Cameretten. „Alles wat in het juryrapport stond, heb ik goed in mij opgenomen. Ik heb zang- en bewegingsles genomen en veel aan mijn articulatie gedaan. Heel langzaam ben ik begonnen met het samenstellen van een programma.” Intussen voorzag hij in zijn levensonderhoud achter de toonbank van lunchroom Broodje van Kootje aan het Leidseplein in Amsterdam.

Zijn eerste theaterprogramma, Stel moeder niet teleur, ging in december 1985 in première en werd in deze krant beschreven als „een voorstelling over kleinburgerlijkheid, stil verdriet en knusse pret”. Zelf was hij „een aangename aanwinst in het lastig te etiketteren genre tussen cabaret en beschaafd amusement”, aldus de recensie.

Paul de Leeuw heeft Vlieg met me mee naar de regenboog nadien nog vele malen gezongen – steeds vaker als een serieus meezinglied en steeds minder als een parodie.