Hotel voor nabestaande en overledene

Gelegenheid tot het laatste afscheid van een geliefde kan in een mortuarium. Maar zo’n ruimte kent zijn beperkingen. Een uitvaarthotel biedt uitkomst.

Een smalle tussenwand scheidt de overledene van de nabestaande. In een klein zijkamertje ligt hij/zij opgebaard in een kist (of desgewenst een bed). In de twee appartementen van het uitvaarthotel kunnen nabestaanden verblijven tot na de crematie of begrafenis, en woont men ver weg zelfs een dag extra.

Je bent niet meer afhankelijk van een uitvaartondernemer die bepaalt op welk uur afscheid genomen wordt. Je krijgt een sleutel mee, je kunt blijven slapen (twee slaapbanken per appartement) en bezoekers een drankje aanbieden. Bovendien is er een badkamer, eethoek en keukengedeelte (zelf eten bereiden of maaltijden laten verzorgen is ook mogelijk).

Het uitvaarthotel bestaat sinds oktober in het Gelderse Hedel. Uitvaartondernemer Henri Stork won inmiddels de Europese Funeral Award, in de categorie beste service en dienstverlening. Hij vertelt hoe hij op het idee kwam: „Ik gaf een man, die geen afscheid kon nemen van zijn overleden vrouw, ’s avonds de sleutel van het uitvaartcentrum, zodat hij kon blijven. ’s Morgens trof ik hem slapend aan, op een stoeltje, hangend over de kist. Ik dacht: Dat kan prettiger!”

Diezelfde man werkt inmiddels bij hem: „Hij was taxichauffeur en weet precies wat mensen voelen op zo’n moment.” De bewuste werknemer: „Ik heb er een heel goed gevoel aan overgehouden, dat ik niet even snel afscheid hoefde te nemen. Ik vind dat iedereen daar recht op heeft.”

Een ander personeelslid komt met een stilleven binnen en vraagt of Stork het op dezelfde plek terug wil hebben. „De mensen die dit appartement hebben gebruikt, vonden het niet mooi”, zegt Stork, „dus hebben we het weggehaald. In het andere appartement hangen zeegezichten. De overledene die er lag opgebaard hield van vissen, dus vond men al dat water prachtig.”

Volgens Stork kozen mensen uit de omgeving van de overledene oorspronkelijk voor opbaring thuis, omdat het meer vrijheid gaf. „Maar dat kan niet overal vanwege kleine of vochtige woonkamers. Je moet werken met airco’s, ontvochtigers en koelapparatuur. Hier is alles aanwezig. Ik haal 25 procent meer klanten binnen dan vorig jaar rond deze tijd door deze 24-uursservice. Er is al zeventien keer gebruik van gemaakt.”

Een van de klanten stemde er zelfs haar euthanasie op af. Stork: „Ze las ergens over ons en prikte in overleg met haar artsen bewust een datum, nadat wij waren open gegaan. Ze is thuis overleden en ze werd vanuit hier uitgeleide gedaan naar het crematorium.”

De klantvriendelijkheid beperkt zich niet tot de appartementen. Gaat het rouwcentrum met aula ondergedompeld in stemmig grijs, bruin en zwart; de kinderspeelhoek, met knuffeldieren en tv, baadt in een bonte kleurenzee.

Stork vertelt dat hij tijdens de bouw op onverwachte situaties stuitte: „We hadden gevelspiegelglas gebruikt, zodat je niet kon binnenkijken. Maar toen het binnenlicht eenmaal functioneerde, zag je ’s avonds van buitenaf schimmen bewegen. Dat was nogal luguber en hebben we met wat kunstgrepen verholpen.”

Meer informatie opwww.storkmaasdriel.nl

    • Lex Veldhoen