Zelfbewust China in Kopenhagen

De Duitse kanselier Angela Merkel trok na afloop van de chaotische, merkwaardig georganiseerde klimaattop in Kopenhagen meteen de belangrijkste politieke conclusie: ,,We hebben een zelfbewust China meegemaakt’’. ( http://www.spiegel.de/wissenschaft/natur/)

Blijkbaar had de Duitse regeringsleider gedacht of gehoopt dat China in de hoge drukpan van de klimaattop van mening zou veranderen en alsnog zou instemmen met een nieuw klimaatverdrag met wettelijke verplichtingen de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. Zij was zeker niet de enige, hoge deelnemer die deze hoop koesterde.

Voor allen die echter de afgelopen zes maanden de Chinese (en Indiase) voorbereidingen op ,,Kopenhagen’’ wel hadden gevolgd hield het debacle geen begin van verrassing in.

Al in een vroeg stadium hadden de Chinese autoriteiten duidelijk gemaakt dat zij niet willen meewerken aan een nieuw verdrag, maar dat het huidige Kyoto-verdrag moet worden voortgezet en dat de VS, Europa en andere westerse landen als historische schuldigen beloftes moeten omzetten in daden.

Hoofdreden van de opstelling van de Chinese delegatie onder leiding van de Chinese nummer 3, premier Wen Jiabao, is dat China de economische ontwikkeling niet in gevaar wil brengen door zich wettelijk te binden aan massale investeringen om de uitstoot van broeikasgassen die in China in 2050 zullen pieken te verminderen. Er komt als het aan China ligt dus ook in Mexico in 2010 geen nieuw klimaatverdrag.

Er zijn nog meer redenen, maar dit is verreweg de belangrijkste verklaring voor de Chinese opstelling, hoewel hier het probleem van klimaatverandering op zich wel onderkend wordt en er steeds meer gedaan wordt op het gebied van wind-, zonne- en kernenergie.

India, en dat was ook een opmerkelijk politiek feit, volgde China in dit opzicht op de voet. De wereld is in een overgangsfase, constateerde kanselier Merkel daarom Inderdaad, Kopenhagen was een fascinerend schouwspel omdat milieuorganisaties, ministers van milieu, en geinteresseerde tv-kijkers en krantenlezers, die niet iedere dag het politieke en economisch nieuws in Azie volgen, konden zien hoe snel het machtsevenwicht in de wereld aan verschuiven is van west naar oost.

De opstelling van China -en van het Amerikaanse Congres- bepaalden de uitkomst van Kopenhagen. Die uitkomst stond eigenlijk al vast na het bezoek van president Obama aan president Hu Jintao in november. En de Europese Unie stond daarbij aan de zijlijn. De Britse minister van milieu, Ed Milliband,(  www.bbcworld.com ) gaf het ruiterlijk toe.

Dat er nog een politiek akkoord uitrolde was uitsluitend te danken aan het gesprek onder ,,Hochdruck’’(Der Spiegel) van president Obama met de Chinese premier Wen Jiabao. Welkom in de wereld van de ,,G-2’’ die in Kopenhagen zo duidelijk zichtbaar werd. Dit alles gebeurde op de dag dat in Peking de vier miljoenste auto werd verkocht.