Obamababy

Hier was God aan het werk, dat kon niet anders. Dus de hele familie ging Obama stemmen. Zo zou het kind ook heten.

Isha Kallay slaapt, languit in een kappersstoel van haar salon, Aisha’s Express in Landover. Aan deze rafelrand van Washington hebben de scheve winkeltjes grootse namen, zoals International Food Market Afrik. Ik sta even naar Isha te kijken, hoe ze zucht in haar gouden glitterjurk, alles aan haar zo mooi rond en kalm. Bij haar voeten snurkt een peuter in een autostoeltje. Daar komen we zo op.

Een kleuter leunt gezellig tegen me aan, terwijl hij een spiegel onder zijn gezicht houdt om eens aandachtig in zijn neus te peuteren. Vivian, haar zus, wekt Isha bruusk en sleurt de kleuter boos mee naar achteren.

„Ach, zo is Maury!”, roept Isha haar na. Maury, de peuteraar, is haar zoon. Hij is genoemd naar haar favoriete televisieshow, die op dit moment uit de hoek schettert. Scheldende moeders sleuren hun overspelige man à la Jerry Springer voor de camera’s, want er moet geld voor de kinderen op tafel komen.

Isha Kallay, 35 jaar oud, heeft een man, zeven kinderen en een achtste in haar buik. Wordt het een meisje, dan gaat ze Hillary heten. En een jongetje?

„Michael Jackson.”

„Ah. Michael?”

„Nee. Michael Jackson.”

Nu neemt ze het slapende peutertje uit zijn autostoel. Hem noemde ze Obama.

Obama Alhadji Kanineh Kabba. Geboren op 3 mei 2008, nog voordat Barack Obama de nominatie voor de presidentsverkiezingen won van Hillary Clinton. Hij is voor zover bekend de eerste Obamababy van Washington en vermoedelijk ook van heel Amerika.

En dit terwijl Isha Kallay en haar hele familie eigenlijk voor Hillary Clinton zijn. Nog steeds. Laten we niet vergeten dat zij, zes broers en zusters, echtgenoten en een oude moeder, helemaal uit Making komen, een dorp van achttien huizen in Sierra Leone. Geen elektriciteit, water uit de put. Ze kwam hier in 1998, Bill Clinton was president en zoiets onthoud je. Thank you America, Clinton God bless.

Isha Kallay is een dromer, maar niet in de dromerige, romantische zin. Wie maar een paar jaar lagere school heeft, gebruikt dromen als een staalhard kompas.

Toen zij vijfentwintig jaar oud was, droomde Isha dat ze op een heuvel stond, omringd door blanken, die haar een pakje gaven.

„Als de witte man je een pakje geeft, dan wil je op reis”, verklaarde haar vader.

Twee maanden later won Isha’s man de loterij voor een greencard en konden ze naar Amerika.

De droom kwam terug toen Isha zeven maanden zwanger was. Nu stond Obama op de heuvel.

„En de zon en de maan schenen tegelijk.”

Isha kijkt me nu als een nieuwslezer aan.

„En Hillary Clinton probeerde naar boven te klauteren.”

Isha belde haar zus om aan te kondigen dat Obama president werd.

Hier was God aan het werk, dat kon niet anders. Dus de hele familie ging Obama stemmen en zo zou het kind ook heten.

Haar Obama werd geboren. Zonder vingers aan zijn linkerhand. Isha laat het zien, maar het is niet belangrijk, want God was zo goed haar Obama een even lichte huid te geven als president Obama. „Wij houden van een lichte huid. Vivian daar, die gebruikt een crème om haar huid te bleken.” Vivian met de westerse kleren en het gesloten gezicht. Vivian, die de toekomst duidelijk niet bij elkaar droomt, maar gewoon voor de kinderen in de familie zorgt. De baby op haar schoot is van een zestienjarig nichtje. Deze baby heet Barack.

Isha bekijkt zichzelf in de spiegel, laat haar handen over haar ronde buik glijden en noemt haar leven sinds de komst van Obama een regelrecht succes. Al hebben ze vandaag dan nog maar één klant gehad. Dit is geen reden tot zorg als je uit een dorp van achttien huizen komt. Vanzelfsprekend laten haar klanten hun haar niet doen, in krappe tijden. Ze zijn toch niet gek?

Isha haalt een stapeltje kleurkopieën uit een plastic boodschappentasje: ‘Feed African Children Promotion Inc.’, staat erop. Het komt erop neer dat je Isha Kallay een cheque kunt sturen. En die stuurt zij dan door naar het Obama Learning Center: een school in aanbouw voor 600 kinderen in Making, Sierra Leone. Het dorp van achttien huizen. Al heeft ze geen foto’s die het bewijzen. Nog niet, zegt ze.

Thank you America.

En o ja, zegt Isha. By the way. Ze gingen intussen nog failliet. Hun huis werd in beslag genomen, omdat ze de hypotheek niet meer konden betalen. Ze stonden bijna op straat met zijn allen. Obamababy was drie maanden oud.

Maar zie: de recessie was toen zo diep, dat de bank geen nieuwe koper voor het huis kon vinden, een regeling aanbood, en nu betalen ze nog maar 1.600 dollar per maand. Voor hetzelfde huis, dat eerder 4.680 dollar kostte!

Succes dus. Daar hebben we het over.