Verlegen activiste

Dvd pop

Joan Baez:How Sweet The Sound€24,99 ****

„Een miraculeuze stem. Mijn hart stond stil toen ik haar voor het eerst hoorde.” Bijna veertig jaar na dato kan Bob Dylan er nog steeds niet over uit hoeveel indruk het eerste album van folkzangeres Joan Baez op hem maakte. In 1960 werd de toen negentienjarige Baez door het publiek verkozen tot koningin van de folk, aan de hand van traditionals als Wildwood flower en House of the rising sun die ze vertolkte met een stem van kristal. In 1962 verscheen ze op de cover van Time Magazine, als wegbereider voor een generatie folkzangers die hun muziek in dienst stelden van de Amerikaanse burgerrechtenbeweging. Een jaar later stond ze zij aan zij met Dr. Martin Luther King tijdens de March on Washington waarbij King zijn befaamde ‘I have a dream’-rede uitsprak.

Wat het publiek indertijd niet in de gaten had, zegt Baez in de documentaire How Sweet the Sound die archiefbeelden afwisselt met recente concertopnamen, is dat ze in die beginjaren chronisch verlegen was. De stoere activiste die rekruten opriep om dienst te weigeren als protest tegen de Vietnamoorlog vond zingen voor publiek een noodzakelijk kwaad om haar denkbeelden wereldkundig te maken. Bob Dylan herkende in haar de ideale springplank naar succes en ging zowel artistieke als amoureuze banden met haar aan, totdat hij Baez niet meer nodig had en hij verstrikt raakte in „het gekkenhuis dat mijn carrière was geworden” .

Dylan spreekt respectvol over de rol die Baez in zijn leven speelde, terwijl de zangeres in een genadeloze Dylan-imitatie laat blijken hoe warrig diens gedachtenwereld in elkaar stak. Terwijl Dylan zich distantieerde van de protestbeweging, omarmde Baez het pacifisme als levensvervulling en bleef ze tot in de gevangenis haar geweldloze strijd propageren. Pas in de jaren zeventig kwam ze toe aan het zelf componeren van liedjes zoals Diamonds and rust, waarmee ze haar plek als gerespecteerd singer-songwriter opeiste.

‘How Sweet the Sound’ toont een veelbewogen artiestenleven, van niet eerder getoonde concertbeelden uit 1958 tot haar recente samenwerking met Steve Earle. Het is mooi dat Bob Dylan hier eens niet wordt afgebeeld als de mythische held die Martin Scorcese van hem maakte in No Direction Home, maar dat hij zelf aan het woord komt om zijn zwakheden toe te lichten. Dat de muziek van Joan Baez voor altijd een voetnoot bij de zijne zal blijven, kan ook deze vakkundig gemaakte documentaire niet uitwissen.