Mooie namen

Binnenkort krijg ik te horen wie mijn nieuwe baas wordt. Hij zal Egeria heten of Corelio. Mooie namen, ze hebben iets geurigs en kleurigs, net als wisteria.

Achter die namen gaat iets minder bloemrijks schuil, namelijk een investeringsmaatschappij (Egeria) en een Belgisch mediabedrijf (Corelio).

Niet dat zij afkerig zijn van een aardig bloemetje, maar zij willen toch in de eerste plaats een florissant rendement. Waarom ook niet? Met een flink rendement kun je het breder laten hangen en wie wil dat niet?

De vraag is alleen wat je onder een ‘flink rendement’ verstaat. 10 procent, 20? Bij 20 procent moet je misschien wel heel zwaar gaan bezuinigen. Ik ben benieuwd wat de baas van Egeria of Corelio daarover zal zeggen.

Als eenvoudige werknemer krijg je zo’n baas hooguit één keer per jaar te zien. Dat is op de nieuwjaarsbijeenkomst. Dan houdt hij een sympathieke redevoering met een kwinkslagje hier en een waarschuwinkje daar. Hij laat merken dat hij het beste met ons voor heeft en dat het ook nog steeds goed gaat met de onderneming, maar dat er wel enkele wolkjes aan de horizon zijn verschenen. Die wolkjes wil hij, samen met ons uiteraard, graag verdrijven.

Daarna drinken we met hem een borrel en gaat hij weer op huis aan. Morgen moet hij weer vroeg op, wij ook trouwens, want die wolkjes gaan niet vanzelf weg, dat moeten we, zoals gezegd, samen doen.

Wat de baas de rest van het jaar precies uitvoert, onttrekt zich vrijwel volledig aan het oog van zijn ondergeschikten. Je hoort verhalen over een prachtig kantoor aan een dure Amsterdamse gracht, waar hij de hele dag zit te vergaderen met andere directeuren en adviseurs.

Af en toe sijpelen er wat voornemens en plannen door, soms zelfs een heuse maatregel, maar het totaalbeeld blijft vaag, om niet te zeggen drassig.

Soms wordt de gonzende stilte in het bedrijf opeens verbroken door een felle ontploffing. De baas heeft enkele onderdirecteuren op de stoep gezet of een van zijn zakelijke initiatieven is in een gruwelijk fiasco geëindigd. Dan hebben we het over bedragen van 20, 30 miljoen euro.

Het vervelende is vooral dat het een hele tijd duurt voordat de omvang van zo’n verlies vaststaat. Een periode vol valse hoop die veel energie kost. Misschien zou het beter zijn als de baas voortaan in een spilzieke bui gewoon het raam openzette om die 20, 30 miljoen euro in één keer naar buiten te smijten. Dan ben je meteen overal vanaf.

Twee van mijn vorige bazen stonden tevoren bekend als goede managers, maar uitgerekend op ons bedrijf verloren ze hun greep. De eerste baas eindigde als een eenzame schim aan zijn gracht; hij liet een uitgewoond pand achter.

Zijn opvolger wist daar wel raad mee: hij verkocht het hele zaakje aan een zogenaamde durfkapitalist. De durf zit hierin dat je een bedrijf met torenhoge schulden belast en het vervolgens als grof vuil aan de straat zet.

Met die twee bazen is het gelukkig goed afgelopen. Zij mochten vertrekken met regelingen die tot in de miljoenen liepen. Dat kon er nog wel bij.

En nu? Een nieuwe baas dus. Egeria of Corelio. Aan de namen zal het niet liggen.

Frits Abrahams gaat met vakantie. 28 December is hij terug.

    • Frits Abrahams