Moet de Verelendung nog ellendiger?

Hoeveel mensen heb je voor een klimaattop nodig als je de wereld op het nippertje wilt redden?

Drie is misschien te weinig, hoewel je met één Amerikaan, één Chinees en een nieuw soort Negus van Abessinië, of anders met de oude Mandela namens Afrika, waarschijnlijk een heel eind was gekomen. Tien is te veel. Maar twee weken lang elke dag inspraak voor 45.000 balkende groene steenezels? C’est pire qu’un crime, c’est une faute.

Zou je Marieke van Doorninck het verschil kunnen uitleggen?

Marieke van Doorninck zit in de gemeenteraad van Amsterdam de fractie voor van GroenLinks, en schijnt – raar genoeg – niet in Kopenhagen, maar gewoon in de Stopera te balken. Omdat de vleesindustrie voor 18 procent bijdraagt aan de uitstoot van broeikasgassen, en omdat Nederlandse christenen altijd liever 100.000 dan 100 koeien tegelijk vieze winden laten laten, moet Amsterdam meedoen aan de Meat Free Monday van Paul McCartney, en daarom één dag vegetarische gerechten serveren in de kantines van stadsdeelkantoren, universiteiten en scholen!

Amsterdam. Daar komen ze miljarden tekort. Daar is de wethouder van Financiën met de voltallige top van zijn partij dagen en -nachten bezig niet om z’n zaken op orde te brengen, maar om allochtone dorpsheibeltjes in Slotervaart bij te leggen. Daar blijkt de burgemeester ineens in de hoofdstad van Denemarken (balk, balk) op een witte fiets rond te rijden. Daar kan een mens bij elke stap die hij buiten zet over een losse kei struikelen, in een kuil vallen of anderszins zijn nek breken: weer een last voor het milieu minder.

En daar propageert een wethouder van cultuur de herinvoering van het socialistisch realisme, of in ieder geval een kunstbeleid dat met de linkse normen van Sharon Dijksma overeen komt: duurzaam armoedig.

Crime of faute?

Ik hoorde ons kruidenvrouwtje in een opgewonden VPRO-reportage uitleggen wat haar aandeel is om de ontvriende volkerenfamilie vanavond om vijf voor twaalf alsnog om de tafel te krijgen. ‘Ik heb nog gepraat met de milieuminister van Kenia’, zei ze. ‘En met mensen uit Tunis en Algiers, die ik natuurlijk nog ken uit het ontwikkelingswerk.’ Daarom kon Bert Koenders nog bijtijds terug zijn om bij Pauw en Witteman verslag te doen: Jacqueline had alles onder controle. Bovendien wijkt Diederik Samsom niet van haar zijde, net zo min als de honderden landgenoten die vorige week in de C02-neutrale galatrein met de minister meereisden naar het Scandinavische centrum.

Nederland bleek weer eens het enige land dat op dat idee was gekomen. Maar ja, Nederland is ook het enige Europese land waar driekwart van de werkende bevolking niet hoeft te werken.

Daar kan ik me weleens nijdig over maken. Ik had ook wel een paar dagen met mijn vrouw naar Kopenhagen gewild, leuke stad, Tivolipark, langs het water de kleine zeemeermin (den lille Havfrue), en ’s middags matten met de politie om medezeggenschap bij de voorzitter af te dwingen. ‘Waar denk je dat van te doen?’, vroeg mijn vrouw streng, en daar schijnen die tienduizenden medeburgers nooit problemen mee te hebben: die kopen een retourtje, doen hun vechtjas aan, en gaan.

Kan Obama nog wat doen als hij dadelijk landt? Uit de mediaverslaggeving die nog chaotischer en onbegrijpelijker was dan wat er verslagen had moeten worden, kreeg je niet de indruk dat Barack al op de vliegtuigtrap z’n vulpen pakt, vraagt waar hij moet tekenen, en meteen terugvliegt.

Maar misschien is het nog niet erg genoeg met de wereld. Dus laten we allemaal alle gaspitten aansteken, anderhalf uur onder de warme douche staan, zes keer met de Boeing op en neer naar Melbourne, en het hele weekeinde in een ontzettende slurp-SUV tientallen verafgelegen vrienden en kennissen bezoeken.

Nog één jaartje balken: Verelendung.

Jan Blokker

    • Jan Blokker