Eindeloos Miles

In this publicity image released by Sony/Legacy Records, musician Miles Davis is shown during recording session in 1959 for "Kind of Blue." (AP Photo/Sony/Legacy, Don Hunstein) Hunstein, Don

cd JAZZ

Miles Davis The Complete Columbia Album Collection ****

Eigenlijk wordt het irritant. Houdt het dan nooit op? Nee, als Miles Davis-verzamelaar blijk je nooit klaar te zijn. Schafte je vorig jaar nog likkebaardend die prachtige Kind of Blue 50th Anniversary Collector’s Edition aan (met helblauwe lp!), nu moet je weer aan de bak.

Vooral jonge verzamelaars die hun collectie snel en overzichtelijk compleet willen hebben, duiken op Miles Davis – The Complete Columbia Album Collection die veel Miles-platen in de kast overbodig maakt. Het is een slim bedachte, stijlvolle maar zeker niet protserige overzichtsdoos met 52 genummerde Davis albums (in totaal 70 cd’s) in kartonnen, kleurige mini-replica’s. Een fraai vormgegeven boekje met geschiedenis en foto’s plaatst de albums in hun tijd.

Deze zoveelste, maar behoorlijk omvangrijke box met heruitgaven omvat de decennia waarin Davis muzikaal gezien vele gezichten toonde: hij was de bebopper (’51), de jazzprins van Kind of Blue (’59), de bevlogen architect in zijn tweede grote kwintet (periode ’63-’69) en de fusionpionier. Van akoestische jazz naar de aanvankelijk door klassiek jazzliefhebber verguisde elektrische jazz.

De eerste cd is een zeldzaam vroege registratie uit ’49 van het Tadd Dameron – Miles Davis Quintet. Columbia bracht het in 1977 opnieuw uit tijdens Davis’ vijf jaar durende afwezigheid, toen hij zich ziek en gedesillusioneerd door de lauwe reacties op zijn nieuwe, gierende muziek terugtrok uit het muziekleven. Een andere extra is de opname van het broeierige rockjazzconcert dat Davis gaf tijdens het fameuze Isle of Wight Festival van 1970. Zes nummers live, met onder andere Chick Corea en Keith Jarrett op toetsen.

Ook bijzonder: de dvd Live in Europe ’67, waarop, in zwart-wit, twee Europese concerten van het eerste Miles Daviskwintet met Herbie Hancock en Wayne Shorter te zien zijn.

Davis’ echt vroege en late muziek valt buiten de box. Davis debuteerde bij Columbia in 1956, met ’Round About Midnight, en stapte na Aura (’89) vanwege ‘artistieke meningsverschillen’ op (Davis was vooral geïrriteerd toen hij van zijn labelbaas opdracht kreeg Wynton Marsalis te bellen voor zijn verjaardag). Na Columbia volgden albums voor Warner Music.

Ook zonder alternate takes of inzichten ‘in de zoektocht naar de ultieme band’ zoals bijvoorbeeld de box Seven Steps die destijds bood, is dit een aanrader. Maar zeker niet zonder deze, toch wat tragische, waarschuwing: onderzoek de cd’s bij aankoop op lijmspetters. Een hele partij boxen is terug naar de fabriek na klachten.