'Wij doen niet aan drugs, wij eten vlees'

Voor opname van hun cd ‘Conditions’ verhuisde de Australische band Temper Trap naar Londen. Door de hoge verwachtingen van buitenaf liep de spanning ook intern hoog op.

De muzikanten van het Australische Temper Trap mogen onlangs verhuisd zijn naar Londen en succes hebben met hun debuut-cd Conditions, ze lappen de ongeschreven regels van het prille rocksterrendom aan hun laars. Zo zijn zanger Aby Rai Chrisna, kortweg ‘Dougy’, Mandagi en gitarist Lorenzo Sillito niet vegetarisch. En anders dan bij veel – Britse – muzikanten is bij hen geen sprake van verlegenheid of valse bescheidenheid: er wordt uit eigen beweging toegegeven dat de gitaarriff van de single Sweet Disposition veel weg heeft van de stijl van U2-gitarist The Edge, en Mandagi wil best vertellen dat er tijdens de opnamen van hun cd nogal wat spanningen waren, die in minstens één woede-uitbarsting uitmondden.

Een ‘vleesverslaafde’ noemt Mandagi (28) zichzelf, en hij steekt een lepel erwtensoep met worst en spek in zijn mond. „We gebruiken geen drugs en drinken geen alcohol, dat compenseren we door zoveel mogelijk vlees te eten”, zegt Mandagi. Hij schuift zijn kekke herenhoed, de enige knieval aan de hippe muzikantenscene in Londen, naar achteren en vertelt over de snelle opkomst van zijn band. Mandagi, die lang in Indonesië woonde en een Nederlands sprekende oma heeft, groeide deels op in Amerika en in Melbourne, waar hij Sillito tegenkwam.

Volgens Sillito is hij een geboren zanger: „Dougy kan anderen imiteren, maar hij heeft ook een ‘eigen’ stem: soms hoog en verleidelijk, soms macho. Daar kan ik goed mijn gitaarriffs doorheen weven. Hij geeft me tegenwicht.”

In de rocknummers van Temper Trap, zoals te horen op Conditions, kan de stemming drastisch omslaan: van een falset gezongen soultimbre naar een uitbarsting als een donderbui: met dwarrelende gitaarakkoorden en opgewonden roffelende drums. Dougy Mandagi jaagt zijn stem met hoogspanning door de liedjes, terwijl Sillito zijn gitaar breed laat echoën en zo een verzachtende sfeer creëert.

De opnamen vonden plaats afgelopen voorjaar in Londen. Producer was Jim Abbiss, die eerder werkte met Arctic Monkeys en Adele. Het was Abbiss’ idee om een bijdrage te vragen aan DJ Shadow, voor Science of Fear, omdat het nummer nog ‘iets’ miste. Shadow stuurde een bestand met duistere elektronicaklanken, die nu aan het begin en het eind van het lied geplakt zitten. „Het resultaat vonden we goed, maar we hebben het tot een paar maten ingekort.”

De samenwerking in de studio verliep niet probleemloos. „Apparatuur ging kapot, soms mislukte een opname en liepen de spanningen op”, zegt Sillito.

Bijkomende factor bij de oplopende spanning was de hoge verwachting die de band gewekt had. Vlak voor de opnamen begonnen", had Temper Trap opgetreden op twee Amerikaanse festivals waar de internationale muziekgemeenschap samenkomt: Music Expo en SWSX. Op beide festivals had de groep het publiek overtuigd: hier stond de hoop voor de toekomst.

De muzikanten verhuisden naar Londen, brachten hun cd uit en maakten de verwachtingen waar: Sweet Disposition werd een internationale hit en de optredens zijn overal uitverkocht.

Het mooiste is dat Temper Trap nu ook in Australië wordt erkend, aldus Sillito. „Daar kregen we weinig steun van radio en concertboekers. Maar nu kunnen ze niet meer om ons heen. Binnenkort moeten we naar huis omdat we genomineerd zijn voor de Aria, de Australische versie van de Grammy. Dat is een triomf.”

Temper Trap treedt op: 17/12 Doornroosje, Nijmegen; 20/12 Paradiso, Amsterdam. De cd Conditions is verschenen bij PIAS