Op naar Charkov

DSC02070
Voorbij Kiëv hervatte zich vanmorgen de werkelijkheid die ik uit Rusland ken. Ineens werden de wegen weer slecht, stond er om de paar kilometer weer een gulzige verkeersagent met een snelheidsmeter, zagen de boerendorpen er weer verwaarloosd en armoedig uit. Maar gelukkig werd er ook ineens weer Russisch gesproken.DSC02079Hoe verder we kwamen hoe armer en laag opgeleider de bevolking was. Langs de weg verkochten kleumende dorpsbewoners ganzen en konijnen die ze de afgelopen maanden hadden vetgemest. Dat bij -15 graden Celsius, maar ze moeten toch wat, want werk is er niet meer in hun dorpen. Als er af en toe een vrachtwagenchauffeur iets bij hen koopt is dat toch meegenomen. En van de politiek hebben ze na vijf jaar grote beloftes meer dan genoeg, dus stemmen doen ze niet meer. ,,Die kandidaten verschillen niet van elkaar”, zei de halfbevroren ganzenhandelaarster Natasja.

Toen de sneeuwstorm opstak konden we nog maar met  60 kilometer per uur verder rijden, waardoor we over de tocht van ruim 400 kilometer uiteindelijk negen uur hebben gedaan. De lunch in een truckersrestaurant, waar de chauffeurs allen op Janoekovitsj bleken te willen stemmen, was daarbij inbegrepen.

DSC02071

Die lunch was extra interessant , omdat alle vrachtwagenchauffeurs in Janoekovitsj de sterke leider zagen die hun land volgens hen nodig heeft. ,,Anders dan Joesjtsjenko en Timosjenko is Janoekovitsj een man van zijn woord”, hoorde ik vanmiddag meerdere malen.

‘s Avonds in Charkov sprak ik een stafmedewerker van Janoekovitsj, die me overtuigend uitlegde dat zijn baas helemaal geen autoritair regime nastreeft. ,,Dat denken alleen veel van zijn aanhangers”, zei hij. ,,Wij hopen alleen maar dat hij anders dan zijn voorganger de economie zal gaan opbouwen en zich voor de belangen van de Russischtalige bevolking inzet.”

Vooral dat laatste gaat veel etnische Russen in Oekraïne aan. Ze hebben onder Joesjtsjenko de Oekraïense cultuur opgedrongen gekregen, op televisie zijn bijna alle programma’s in het Oekraïens, ze voelen zich bezet door hun eigen landgenoten. Ook wordt de officiële geschiedenis van de collectivisatie van de landbouw en de Tweede Wereldoorlog voorgesteld alsof daarbij alleen etnisch Oekraïense slachtoffers zijn gevallen en niet ook vele etnisch Russische.  Door die nationalistische politiek  voelen de Russen in Oekraïne  zich ‘humanitair niet op hun gemak’, zoals mijn gesprekspartner zei. En dat is iets wat ik me heel goed kan voorstellen.

    • Michel Krielaars