Iedereen wil zijn eigen akkoord op klimaattop in Kopenhagen

Een dagelijks verslag van belangrijke ontwikkelingen op de klimaatconferentie in Kopenhagen.

De klimaatconferentie in Kopenhagen is zo ingewikkeld, omdat het eigenlijk twee of misschien wel drie conferenties tegelijk zijn. Allereerst wordt er gepraat over het Kyoto-protocol. De verplichtingen die daarin zijn vastgelegd gaan weliswaar slechts tot 2012, maar als er niets gebeurt, blijft het protocol ook daarna van kracht, compleet met verplichtingen voor emissiereducties en met geld van rijke landen voor arme landen.

Een jaar of vier geleden, besloten de landen die het protocol hebben geratificeerd, dat het tijd werd om na te denken over de nieuwe periode. Amerika deed niet mee aan Kyoto en niets wees er destijds op dat daar snel verandering in zou komen. Dus gingen de Kyoto-landen dapper voort om nieuwe afspraken te maken. Hier in Kopenhagen moeten die onderhandelingen eindigen in een nieuw akkoord. Dat is conferentie één, in de ogen van ontwikkelingslanden de belangrijkste.

Maar in Bali, twee jaar geleden, leek een nieuw Amerikaans elan ineens veel minder onwaarschijnlijk. Daar werd dus besloten om samen na te denken over een nieuwe strategie voor de lange termijn. Ook daarover moet hier in Kopenhagen een nieuw akkoord worden gesloten. Dat is conferentie twee, in de ogen van de Verenigde Staten, waarvoor ‘Kyoto’ klinkt als een soort vloek, de belangrijkste.

En dan is er, iets minder zichtbaar, maar wel voortdurend en volgens sommigen hinderlijk op de achtergrond aanwezig, de poging om de twee andere conferenties in elkaar te schuiven in een soort overkoepelend akkoord. Dat is conferentie drie, waar vooral Europese landen hun hoop op hebben gevestigd. De Deense premier Rasmussen, die de onderhandelingen nu voorzit, zei vanochtend dat hij een nieuwe tekst hiervoor terugtrekt.

De onderhandelingen over het vervolg op het Kyoto-protocol en over de langetermijnstrategie gebeuren aan de hand van ontwerpverdragen. Maar die staan nog vol vierkante haken. Over de teksten binnen die haken bestaat nog verschil van mening. In veel gevallen staan tussen de vierkante haken alleen een paar puntjes. In dat geval is er nog helemaal geen zicht op overeenstemming.

De verbindende tekst is er nog steeds niet, ontwikkelingslanden hebben dat geblokkeerd uit vrees voor eigengereid optreden van voorzitter Denemarken. Vannacht is besloten in een kleine groep van ongeveer 25 landen, met een goede regionale spreiding, daarover te praten. Daarmee is, elf dagen na het begin van de klimaatconferentie in Kopenhagen, het gesprek over de procedures ten einde.

    • Paul Luttikhuis