Kinds de perverse macht te lijf

Micmacs (à tire-larigot) Regie: Jean-Pierre Jeunet. Met: Dany Boon, André Dussollier, Nicolas Marié, Jean-Pierre Marielle.In: 23 bioscopen.***

Hoe zou Micmacs zijn als je nog niets van de Franse regisseur Jean-Pierre Jeunet hebt gezien? Zou zijn naïeve, surrealistische wereld dan niet betoveren? Helaas, onbevangen ben je maar één keer. Nu valt vooral op dat Micmacs een terugkeer is naar de grotemensensprookjes waarmee Jeunet ooit begon.

Na zijn speelfilmdebuut Delicatessen uit 1991, een grotesk kannibalenverhaal, gold de Fransman Jeunet als een nieuwe filmauteur. Verwant aan Terry Gilliam, maar nog onschuldiger, zonder moralistische metaforen. Jeunet bekijkt de wereld door de ogen van een zevenjarige: hij toont een magische wereld, warm, wreed en seksloos. Bevolkt door buitenbeentjes, dwergen, reuzen. Meisjes doen mal, jongens zijn klunzen.

Na een uitstapje naar Hollywood (Alien IV) en twee dwaasromantische films met actrice Audrey Tautou (zoals Amélie, de filmhuishit van 2001) keert Jeunet in Micmacs terug op vertrouwd terrein. Weer een sprookje rond een outcast die met zijn medemarginalen een perverse macht te lijf gaat, ditmaal twee wapenfabrikanten. De vader van Bazil stapte op de landmijn van de ene, Bazil (Dany Boon) draagt een kogel van de andere in zijn schedel: hij wil wraak. Met zeven excentrieke metaaljutters, zijn zeven dwergen, smeedt Bazil complotten om het duo tegen elkaar uit te spelen in een script dat knipoogt naar Kurosawa’s Yojimbo. Jeunet serveert bekend snoepgoed: visuele barok, kindse romantiek, ingenieuze listen en apparaten, malle grapjes. Het verrast niet en bekoort een beetje.

    • Coen van Zwol