De wereldleraar krijgt straks nog een hoop te doen

Weet u nog dat geheimzinnige spiraalvormige lichtverschijnsel dat een week geleden boven Noorwegen werd gezien, en waarvan niemand de herkomst kon doorgronden? Russische raketoefening, hebben ze geopperd. Landing van Marsmannen. Of groot vuurwerk van Narvikse hangjongeren. Allemaal onzin natuurlijk. Ik kreeg gisteren het ware, verlossende antwoord van de stichting Share International, die mij vanaf de Linnaeusparkweg in Amsterdam, al jaren nauwkeurig op de hoogte houdt over de aanstaande verschijning op aarde van Maitreya, de Wereldleraar.

Precies een jaar geleden kreeg ik van Share het bericht dat er spoedig een ‘groot, helder, ster-achtig voorwerp’ aan de hemel zou staan, en verdomd, daar stond-ie: ‘één van de vier reusachtige ruimteschepen die nu al rond de globe zijn gestationeerd’, en waaruit Maitreya binnenkort in ons midden zal stappen om te voltooien waarmee hij al een poosje bezig was (einde van de Koude Oorlog, eenwording van Duitsland, toegenomen democratisering, klimaatconferentie van Kopenhagen), opdat niets een volmaakte volkerengemeenschap meer in de weg zou staan.

Dat is één. Ik moest denken aan een recent krantenbericht waarin psychiaters een intensive care-afdeling in hun inrichtingen bepleitten. ‘Bij een hartaanval’, had de bedenker bedacht, ‘is het ondenkbaar dat je in het ziekenhuis een verpleegkundige krijgt die een basisopleiding heeft gehad. Maar in de acute psychiatrie werken ook uitzendkrachten’. Je hoort de kift. Met een lullig infarctje word je onder zorgen bedolven, maar iemand die hartstikke gek is moet het doen met een Randstadmeisje. En dat is volgens mij nou exact het soort ongelijkheden waaraan Maitreya (die eerder al George W. Bush door Barack Obama verving en een tijdelijke nederzettingenstop bewerkstelligde op de westelijke Jordaanoever), een eind wil maken. Misschien nog één ruimteschip, en het is zo ver.

Maar zou de wereldleraar genoeg geld en middelen meenemen? Want ik hoorde net hoe dat in de geestelijke volksgezondheid soms toegaat. Zelf heb ik wel eens hoofdpijn, de dokter schrijft me een paracetamol voor (mijn moeder gaf me vroeger, zonder tussenkomst van de arts, een ‘Bayer’) en ’t is nog dezelfde middag over. Ik heb géén Mexicaanse griep, ik haal een prik, en ik krijg ’m ook niet eens. Dat schiet op. Maar die man die een bronzen beeldje van de Milaanse Dom naar Berlusconi heeft gegooid, en die nog een koperen crucifix bij zich had als reserve, schijnt al tien jaar psychiatrisch te worden behandeld , en is dus nog steeds niet helemaal goed bij z’n hoofd. Misschien gooide hij vroeger bommen, en heeft het Italiaanse Pieter Baancentrum in dat opzicht enig resultaat geboekt, maar ik blijf tien jaar aan de lange kant vinden. Hopen ze dat tempo met een (één? dat moeten er natuurlijk veel meer worden) intensive care-afdeling een beetje te kunnen opschalen? Ik ben benieuwd naar Maitreya’s reactie; als hij er eenmaal is.

Dat was twee. Drie is tenslotte de conclusie van de Amsterdamse raadscommissie over de ‘ondergrondse’ Noord-Zuid-lijn waaraan alleen nog maar een eind gemaakt zal worden als én het ruiterstandbeeld van koningin Wilhelmina op het Rokin, én Arti et Amicitiae, én de Munttoren én het gebouw De Bazel aan de Vijzelstraat zijn omgevallen. Bijna acht jaar geleden had het toenmalig college van sufkoppen z’n ideetje niet aan de gemeenteraad mogen aanbieden, en de toenmalige sufklorissen van de raad (maar ja, wisten die veel?) hadden het moeten verwerpen.

Maar toch aan de gang, onder aanvoering van de onvermoeibare Geert Dales. Of ik die man nou bij het Holland Festival zag zitten, of als wethouder in Amsterdam, als burgemeester van Leeuwarden, als opsteller van een VVD-partijprogramma of als hoofd ener school – brutalen hebben de halve wereld, dacht ik altijd, en van de andere helft hebben ze geen flauw benul.

De wereldleraar zal veel werk moeten verzetten.

Jan Blokker