Opinie

    • Paul Luttikhuis

Al Gore vol vertrouwen over klimaatwet

Al Gore op zijn lezing in Kopenhagen (Foto AFP)Al Gore op zijn lezing in Kopenhagen (Foto AFP)

Vandaag hebben we opnieuw 90 miljoen ton kooldioxide in de atmosfeer geloosd, alsof het een open riool is. Dat zei Al Gore aan het begin van zijn lezing op de klimaatconferentie in Kopenhagen. Zoals altijd lardeerde hij zijn verhaal met veel dramatische getallen: We stoten nu 40 procent meer CO2 uit dan in 1990 en de snelheid waarmee we dat doen is ook nog eens met 40 procent gestegen.

Maar verder toonde Gore zich ook een pragmaticus. We weten dat er hier in Kopenhagen nog geen juridisch bindend verdrag komt. Dat geeft niet, dat komt wel. Iedereen zegt dat het veel te weinig is wat we hebben afgesproken, maar je moet eerst lopen voordat je kunt gaan rennen. Het is heel moeilijk in Kopenhagen, maar dat zal het ook daarna wel blijven.

Over de Amerikaanse klimaatwet (een emissiereductie in 2020 met 17 procent ten opzichte van 2005) was hij vol vertrouwen. ‘De Senaat is heel dicht bij een akkoord’, zei Gore. Hij riep de Senatoren op om op 22 april volgend jaar, als voor de 40ste keer ‘Earth Day’ wordt gevierd, de wet te ondertekenen.

Verder vroeg hij aan de onderhandelaars om niet te wachten met het juridisch bindende verdrag tot de klimaatconferentie eind volgend jaar in Mexico; of desnoods die conferentie te vervroegen. Gore vreest dat anders de ‘midterm elections’ (de Congresverkiezingen halverwege het presidentschap van Obama) de klimaattop zouden kunnen verstoren.

Maar om die top volgens jaar tot een succes te maken, moet eerst in Kopenhagen resultaat worden geboekt. Wat volgens Gore ontbreekt is vertrouwen, vooral vertrouwen tussen arme en rijke landen. Dat vertrouwen kan alleen gewonnen worden als alle landen transparant zijn over hun beloftes en de andere partij de kans geven die beloftes te controleren.

Dat geldt voor ontwikkelingslanden (om er zeker van te zijn dat ze beloofde maatregelen om vrijwillig emissies te reduceren ook uitvoeren) net zo goed als voor rijke landen (om er zeker van te zijn dat ze het geld voor klimaatbeleid in arme landen niet weghalen uit andere potjes voor ontwikkelingshulp).

Kijkend naar de drie grote wereldcrises van dit moment (veiligheid, economie en klimaat), concludeerde Gore dat in allemaal olie een hoofdrol speelt. De enige oplossing is daarom: maak een einde aan onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen.

‘Wie zijn wij’ - dat is de fundamentele vraag, die volgens Gore in Kopenhagen aan de orde is. Wordt deze conferentie een ‘symbool van futiliteit’? Zullen volgende generaties ons vragen wat ook weer de argumenten waren om niets te doen? Kon het jullie dan echt niets schelen wat er met ons zou gebeuren?

Paul Luttikhuis
Blogger

Paul Luttikhuis

Buitenlandredacteur Paul Luttikhuis volgt op dit blog nieuws over klimaatverandering. Hij schrijft over sociale en economische gevolgen, over manieren waarop landen zich daarop voorbereiden, over nieuwe wetenschappelijke inzichten en over de onderhandelingen na ‘Parijs’. Regelmatig zullen gastauteurs hun licht laten schijnen op deze thema’s.

    • Paul Luttikhuis